Tongue-Tied

Orðið á götunni er að facebook hafi byrlað blogginu eitur og það liggi nú nær dauða en lífi. Þess vegna ákvað ég í örvæntingu minni að reyna að blása lífi í vesalings bloggið mitt, þar sem mér þykir nú ósköp vænt um það þó svo að ég heimsæki ekki oft. Þannig er það nefnilega með mig, mér þykir vænt um marga en ég einhvern vegin gleymi að hafa samband. Einstaka ‘like’ eða vesæl athugasemd á facebook er það eina sem tengir mig við umheiminn. Hvar væri ég án facebook? Já, það er nú góð spurning.

Það er svo langt síðan ég bloggaði seinast að ég man ekki hvert ég var komin í lífinu. Ekki það að ég muni það hvort eð er, ég er eitthvað svo glötuð. Mér finnst ég vera stödd í limbo, ég er hvorki hér né þar. En reynum nú samt að púsla þessu saman, það getur verið að einhver þarna úti hafi áhuga á því sem ég er að gera. Ég veit að ég hef áhuga á því sem aðrir eru að gera, hvort sem það sé einhver sem ég talaði tvisvar við í MA eða vinkonan sem var tekin haldi af kærastanum og dregin austur á land (já Herdís, ég er að tala um þig). Allir aðrir eru að lifa lífinu og ég geri mitt besta við að lifa í gegnum þau. Sorglegt.

Ég er komin suður. Bjó með ókunnugri manneskju í fjórar vikur, eða þangað til að sú manneskja bauðst til þess að skipta við Ingu þegar ég sagði henni að við höfðum sótt um íbúð saman en vorum of seinar. Þannig að Inga er flutt niður til mín, við erum búnar að koma okkur mjög vel fyrir í þessari litlu íbúð, ég er búin að koma mér þokkalega vel fyrir í herberginu mínu (þó svo að ég mætti nú alveg fara að hengja upp hluti á veggi eða eitthvað. Og fá mér gardínur. Já…) Ég á oft erfitt með að koma mér vel fyrir. Það er alltaf þetta með að þurfa að flytja heim á sumrin, og þó svo að ég þurfi þess ekki næsta sumar, þá er ég svo gott sem búin að ákveða að fara heim í sveitina góðu. Ég var nefnilega nánast grátbeðin um að koma aftur á safnið, og ég eiginlega sé ekki tilganginn í því að finna eitthvað nýtt starf (í kreppunni sko) og þurfa að byrja nánast upp á nýtt með taxta og annað stöff. Svo var mér líka boðið smá stöðuhækkun, þ.e. einhverja auka ábyrgð (jiii) sem þ.a.l. hækkar launin mín. Ekki fer ég að neita því. Fyrir utan það að mér þykir mjög vænt um safnið mitt og fólkið sem maður kynnist þar. Ég á ennþá erfitt með því að trúa því hversu heppin ég var með vinnufélaga síðasta sumar.

Skólinn gengur bara… já hann gengur. Ég komst að því um seinustu helgi að þetta er ekki alveg jafn straight forward og ég hafði gert ráð fyrir. Ég fattaði þetta þegar ég byrjaði að læra fyrir miðannapróf. Prófið gekk samt bara alveg ágætlega, ég er svona alveg smack in the middle of the norm, þannig að það er gott. Svo er próf á mánudag, þriðjudag og miðvikudag, þó svo að það sé svokallað upplestrarfrí alla næstu viku. En jújú, maður hefur sig í þetta. Eða svona reynir að læra, það er ekki að ganga neitt rosalega vel. Það er kannski þess vegna sem ég fann þessa nennu til að blogga í kvöld. Út af því að ég ætlaði að vera að læra. En ég er þó amk ekki að drekka mig fulla af bjór á Októberfest. Sem er vandamál alveg í sínum flokki.

Helsta vandamálið hjá okkur Ingu? Við nennum ekki. Þ.e. við nennum ekki félagslífi. Við viljum, við bara nennum ekki. Mér persónulega finnst eins og það sé ekkert að gerast hvort eð er, en þegar ég fer yfir öll tækifærin síðan við komum suður þá sé ég að það er ALLTAF eitthvað að gerast. Við bara nennum ekki. Reyndar er hluti af ástæðunni sú að við drekkum ekki bjór, sem er yfirleitt ódýrasti (jafnvel ókeypis) drykkurinn í boði og ég einhvern vegin vil ekki eyða mínum pening í rándýra drykki svo að ég geti verið jafn full og allir hinir. Vissulega gæti ég verið edrú, en hvað er gaman við það? Sem fyrrverandi formaður GLÍMA þá segi ég: það er EKKERT gaman við það að vera eina edrú manneskjan á djamminu.

Nóg í bili? Ég held það nú… Hjálpið svo til við að bjarga blogginu og setjið eina stutta athugasemd Á meðan fer ég og les mér meira til um Plato!

Advertisement