Bliss

Þó svo að ég hafi ekki verið neitt voða dugleg að blogga þetta árið, þá held ég að ég geri smá annál í tilefni þess að það er að verða búið.

Árið byrjaði alveg nógu vel, ég byrjaði að nema sálfræði við HA og þó svo að það hafi verið pínu hræðilegt til að byrja með, þá var það bara spennandi. Að venju byrjaði ég námið mjög dugleg, las fullt í bókunum mínum og gerði verkefnin langt áður en átti að skila þeim. En núna þegar ég les yfir færslur frá fyrri part ársins, þá sé ég alveg greinilega hvernig allt sem ég lærði á síðustu önn hefur gjörsamlega lekið út. Þetta endaði svo með því að vera pínu hræðilegt, þ.e. frekar ömurlegt. Ég hugsa að ef ég hefði farið spennt í þetta nám, og ekki verið jafn upptekin við það sem hefði getað verið, þá hefði ég örugglega lagt meira á mig og mér hefði gengið betur. En ég stórlega efast um að ég hefði viljað halda áfram í þessu hvort eð er.

Eitthvað fór félagslífið í HA alveg framhjá mér, í minningunni þá finnst mér eins og ég hafi ekki gert neitt annað en að hanga í stóra rúminu mínu á Akureyri. Ég fór í eina vísindaferð til Reykjavíkur sem var eitt stórt fail. Ég man ekki eftir að hafa djammað neitt fyrr en einmitt MA hittingurinn var þarna í kringum júbileringu.

Ég pældi mikið í lýðháskóla í upphafi ársins, en endaði á því að útiloka of marga skóla. Ef ég hefði svo endað á því að fara í svoleiðis þá hefði ég gjörsamlega rústað þessum vetri held ég. Ég er eiginlega mjög fegin að það varð ekkert úr því.

Á einhverjum tímapunkti datt ég inn í Twilight bækurnar og þó svo að ég hafi svolítið skiptar skoðanir yfir þessum bókum þá er ég mjög ánægð með það að hafa lesið þær. Bækurnar hafa hjálpað mér að átta mig á því hvað ég vil gera þegar ég verð stór. Þær líka fengu mig til að lesa meira, en ég bara eiginlega skil ekki hvernig mér tókst að lesa svona lítið þegar ég var í MA. Hvað gerði ég eiginlega við tímann?

28. febrúar fékk ég mér nýtt tattoo, þ.e. nöfnin af eldri frændum mínum tveim, á ökklann. Núna þarf ég bara að fara að bæta Hartmanni í safnið, það gerist væntanlega fyrir sumarið. Ég þarf bara að ákveða hvort ég vilji frekar hafa Hartmann eða Völund á ökklanum.

7. apríl kom svo Hartmann Völundur í heiminn, eftir alveg dágóða bið. Hann virðist samt ekkert láta bíða eftir sér núna, þar sem hann er búinn að vera rosalega duglegur að stækka og læra hluti. Verst er að ég hef ekki séð kútinn síðan í ágúst, og hann er búinn að stækka svo mikið og er miklu meiri félagsvera en hann var í þá daga. Þetta bara gengur ekki. Þess vegna hef ég ákveðið að kíkja norður í nokkra daga eftir að ég kem heim frá Danmörku.

Sumarið var eitt besta sumar sem ég hef átt hingað til, amk síðan ég byrjaði að vinna. Ég kynntist alveg fullt af frábæru fólki og mér leið bara mjög vel á Hvalasafninu. Júbileringin var æðisleg og svo voru allir litlu frændur mínir staðsettir á Íslandi í alveg einn og hálfan mánuð. Svo var ættarmót og útilegur og bara almennt séð góð stemning í sumar. Ég vona bara að næsta sumar verði jafn gott.

Eitt það sem er mest áberandi við bloggið mitt þetta árið eru allir draumarnir. Mig dreymir alltaf svo rosalega mikið og oft festast þeir svo í hausnum á mér og valda mér miklum hugarangri. Ég held samt að ég haldi áfram að skrifa draumana svona niður, því það er frekar gaman að lesa yfir þá aftur. Draumar geta verið mjög áhugaverðir.

Í haust lá leið mín suður í enskudeild Háskóla Íslands. Því meira sem ég pæli í sumum áföngunum sem eru í boði á þessar braut, því vissari er ég að maður fær ekki alveg bestu kennsluna í HÍ. En ég hef ætlað mér að gera það besta úr því, ég mun halda áfram þennan vetur og þann næsta, og klára svo B.A.ið í skiptinámi þar sem maður ætti að fá betri kennslu. Ég er bara svo snobbuð stundum. Jújú, mér finnst ég hafa lært eitthvað í sumum áföngunum, en ekki eins mikið í öðrum. Það er líka bara pínu kjánalegt að læra ensku á Íslandi, mér hefur alltaf fundist það og mun örugglega alltaf finnast það. Tala nú ekki um þegar manni finnst maður standa svo miklu framar í ensku kunnáttu en kennarinn sjálfur. Kennari sem er með PhD í enskum barnabókmenntum. En jú, ef maður fer í bókmenntir þá ætti maður ekki að þurfa að tala ensku, right? Æji, eins og ég segi, ég er snobbuð þegar það kemur að ensku.

Ég er búin að hugsa það allt árið hvað 2009 hefur verið leiðinlegt ár og hvað ég hlakki til að það verði búið, en þegar ég horfi til baka þá er það bara alls ekki satt. Í rauninni voru það bara fyrstu mánuðirnir sem voru ömurlegir. Restin hefur bara verið frekar góð. Ég er búin að uppgötva margt um sjálfa mig, ég er búin að gera margt sem ég er stolt af, og ég get ekki annað en verið bjartsýn á framtíðina. Næstu tvö ár eru svona nokkurn vegin plönuð, og svo fljótlega þarf ég að fara að pæla í því hvernig ég ætti helst að snúa mér til að ná markmiðum mínum fyrir framtíðar starfsáætlanir.

Á næsta ári ætla ég að:

• drekka minna kók og pepsí
• fara í fleiri vísundaferðir
• vera duglegri að skrifa, hvort sem það verður fyrir bloggið eða annað
• tala við fleira fólk
• lesa fleiri bækur
• vera duglegri að læra
• og bara hafa gaman…