Það er kominn febrúar. Mér hefur alltaf fundist það vera leiðinlegasti og kaldasti mánuður ársins.
Hitastigið hérna í borginni hefur lítið breyst, þó svo að það hafi dottið eitthvað aðeins niður fyrir frostmark um helgina. Mér finnst þetta stórfurðulegt, því að ég er vön að sjá mikinn snjó og vera voða voða voða kalt svona rétt eftir jólin. En mér er bara kalt, og það næsta sem maður kemst að snjó er það litla sem maður þarf að skafa af bílnum. Sem sagt, ekkert til að grenja yfir.
Maður var ekki lengi að komast inn í önnina í þetta skiptið. Fjórir skiladagar liðnir, sem er alveg þrír fleiri en á síðustu önn. Svo voru líka tvær vísundaferðir, önnur í Landsvirkjun og hin í ameríska sendiráðið, og já, ég fór í þær báðar. Það stendur líka til að fara í eina vísundaferð á föstudaginn, og heimildir herma um auka vísundaferð, strax eftir þá fyrri á föstudaginn, og hver veit nema maður skellir sér á hana líka. Þetta er ágætt líf, að vera í enskunni.
Ég held að ég verði að vera duglegri að skrifa á bloggið, bara svo að ég geti haldið uppi íslenskunni. Mér finnst ég fara alveg hryllilega illa með orðin mín, og ég á erfitt með að sletta ekki úr enskunni. 99% af því sem ég skrifa þessa dagana er á ensku, og þó svo að það sé ekkert slæmt, þannig séð, þá kemur það niður á íslenskunni.
Ég hef samt voða lítið að segja. Það gengur vel að halda áramótaheitin, eða svona nokkurn vegin.
19. febrúar ætla ég á tónleika með Emiliönu Torrini. Ég hlakka klikkað til. Svo 8. mars ætla ég að bruna austur í klippingu og smá vinkonu hitting hjá Herdísi. Ég hlakka líka klikkað til þess, ef ekki meira.
Ég kvíði fyrir sumrinu, þó svo að ég reyni að hugsa ekki of mikið um það svona snemma. Það er verið að stokka upp í safninu og ég veit ekki alveg hvað mér finnst um það. Það er kominn nýr framkvæmdastjóri, það verða væntanlega engir sjálfboðaliðar, og svo lítur út fyrir að ég verði næst á eftir framkvæmdastjóranum í goggunarröðinni. Þetta er reyndar allt óstaðfest (nema nýi framkvæmdarstjórinn, það er búið að ráða hann) og ég bara bíð eftir því að einhver úr stjórninni, eða framkvæmdarstjórinn sjálfur, hafi samband við mig beint og tali ekki bara við pabba minn um þessi mál. Ég hugsa samt að þetta skýrist allt í lok febrúar, byrjun mars. Eins og ég segi, það er engin ástæða til að stressa sig yfir þessu akkúrat núna.
Ég held ég láti þetta duga í bili.
