Midnight Sun

Ég hata að klára bækur. Ég þoli það ekki. Þetta er helvítis vítahringur, ef ég finn bók/bækur sem mig langar til að lesa og ég kemst alminnilega inn í söguþráðinn then there is no turning back, ég fresta öllu svo að ég geti lesið. Ég veit að ég mun ekki koma neinu í verk fyrr en bókin er búin þannig að ég reyni að drífa mig í gegnum hana en þegar bókin er búin þá fer ég og leita af framhaldinu. Þetta gerist líka við þáttaraðir. Ég bara get ekki hætt. Svo þegar ég er búin með söguna og aukaefnið og allt þá er ég bara svo tóm.

Ég fann Twilight hljóðbókina á youtube fyrir tæpum tveim vikum síðan og ég downloadaði því til að hlusta á í ræktinni. Svo fór ég að hlusta á bókina bara heima út af því að mér leiddist. Svo fór ég að vaka yfir bókinni. Svo kláraði ég hana og ég byrjaði á næstu, New Moon. Ég kláraði hana og byrjaði á Eclipse. Þetta gerði ég þegar ég vissi að það væri gáfulegra að læra fyrir sálfræðipróf. Ég skrópaði í skólanum til að læra fyrir sálfræðipróf eða til að sofa (vegna þess að ég vakti alla nóttina til að hlusta á bókina) og samt náði ég ekki að lesa meira en þrjá kafla af fjórum fyrir prófið vegna þess að það eina sem ég gerði var að hlusta á Eclipse og svo síðustu bókina, Breaking Dawn. Ég kláraði síðustu bókina svo á föstudaginn og jafnvel þó svo að þriðja bókin og stór hluti fjórðu bókarinnar voru bara fáránlegir og klisjukenndir þá samt var ég ekki komin með nóg. Ég downloadaði fyrstu 12 köflunum af ókláraðri bók sem lak á netið í sumar, sem segir frá fyrstu bókinni bara frá öðru sjónarhorni. Ég vil svo mikið að höfundurinn klári bókina því að ég er ekki búin að fá nóg af Edward. Og ég er ekki búin að fá nóg af Alice og öllum hinum karakterunum í bókinni.

Oft þegar ég les bækur þá langar mig rosa oft til að taka upp penna og skrifa athugasemdir, hvað mætti fara betur, hvað þarf að útskýra betur, hverju má sleppa. Mig langar pínu að læra ensku (bókmenntir og creative writing) og fara út í bóka editing. Ég pældi líka í þessu fyrir ári síðan (ég þoli ekki hvernig pælingarnar fara í hringi!) En ég vil samt bara enskar bækur. Ég fíla íslenskar bókmenntir ekkert rosalega, veit ekki hvað það er en mér finnst þær oft vera eitthvað svo try hard. Ég byrjaði á einhverri bók um daginn og uppskriftin fyrir Da Vinci Code skein svo berlega í gegn að ég lagði hana frá mér eftir aðeins fjóra kafla. Ég hef byrjað á nokkrum bókum Arnalds Indriðasonar og ég var ekkert rosa hrifin. Síðasta íslenska bókin sem ég man eftir að hafa lesið og líkað vel við var Saga af stúlku eftir… Mikael Torfason?? Já jú, það er hann.

Ég hata næstu daga út af lífinu. Núna mun það koma algjörlega niðrá mér þetta hugarástand sem ég hef verið í síðustu daga og vikur. Á morgun þarf ég að rumpa af einu EIR verkefni sem hefur eiginlega verið ein stór mistök frá upphafi, það verður kraftaverk ef maður nær að klóra út einhverja sæmandi einkunn. Svo á miðvikudaginn er próf í áfanga sem hefur farið inn um annað og út um hitt (mér finnst þetta oft vera rosa miklar endurtekningar og common knowledge, en maður þarf víst að kunna einhver heiti á hugtökum og drasl) og ég á svo erfitt með að vera bara ekki alveg sama um það. En ég verð að ná 4,8 í þessu prófi til að ná áfanganum. Svo þarf ég helst að vera dugleg að mæta í skólann.

Oh, ég vissi alltaf að það væri ekki rétt að sætta sig við að fara í skóla. Ef ég gæti bara gert ekkert annað en hangið heima, sofið og lesið þá væri ég ánægð.

For You

Það virðist sem að dugnaðurinn við að læra fyrir sálfræðipróf hafi ákveðið að halda áfram. Ég kláraði EIR heimaverkefnið mitt í gær og er búin að lesa hellings í stærðfræðibókinni minni (en ég gafst upp því hún er eiginlega frekar heimskuleg og þetta er ekkert nýtt). Á morgun ætla ég svo að lesa aðeins fyrir EIR og byrja á næsta kafla í sálfræðibókinni. Ég verð samt að segja að mér finnst sálfræðibókin áhugaverðasta bókin af öllu bókaflóðinu í skólanum. Eða mér finnst ég hafa lært lang mest í því fagi. Ég verð samt rosa oft ósátt við kennarann þar sem hún er stundum rosalega þröngsýn. Það er samt eiginlega frekar erfitt að útskýra hvernig, en stundum er eins og hún neiti að viðurkenna að hún heyrði spurninguna vitlaust, eða að hún neiti að leiðrétta sig. Um daginn þá var ein stelpan sem spurði spurningu en orðaði hana ekki alveg nógu vel (hún er frá Færeyjum) og hún þurfti nánast að rífast við kennarann til að fá hana til að skilja spurninguna rétt. Æji, ég get ekki útskýrt þetta alveg nógu vel, en hún (kennarinn) fer amk rosa oft í taugarnar á mér. Sérstaklega þegar hún segir vövðar (í staðin fyrir vöðvar).

Ég er farin að verða virkilega pirruð út í bankann, eða konuna í bankanum, þessa dagana. Ég hefði bara átt að bíða með að sækja um þetta helvítis námslán, þá hefði ég ekki þurft að láta breyta því og ekki þurft að fara svona oft niðureftir til að láta laga peninginn minn. Ég fór niðureftir fyrir tveim vikum síðan, lét breyta þessu drasli (sem, btw, var miklu flóknara en hún sagði að það væri) og hún sagði að það mundi koma inn eftir viku. Ég hringdi loks á fimmtudaginn, þar sem þetta var ekki enn komið, og spurði hvað væri málið, þá náttúrulega þurfti hún að fiffa eitthvað í tölvunni til að þetta kæmi inn á minn reikning. En svo sagði hún mér að ég fengi febrúar skammtinn í gær þar sem 1. feb er á sunnudaginn þannig að ég sagði að ég gæti nú alveg fengið restina af janúar skammtinum bara þá. Ég er enn bara með 56 krónur inni á reikningnum mínum! Ég verð svo pirruð við að hugsa um allt þetta vesen!

Annars er lífið bara gott. Við Inga erum búnar að vera duglegar í ræktinni, ég er búin að vera duglegri í að borða ekki rusl mat, ég er í lúxúsnum heima hjá m&p og mamma fyllti á bensínið mitt í gær. Og pabbi kíkti á bílinn og sagði að það væri ekkert að. Mamma líka keypti sér nýjan tölvustól þar sem mig vantar tölvustól heima (mamma er með minn) og hún sendi mig bara með þennan nýja heim og við skiptum svo í sumar. 

Ég var að skoða myndir af Hrafnkeli og Magna á barnalandinu hans Hrafnkels um daginn, myndir frá því að Keli var lítill, og ég sakna þeirra ekkert smá þessa dagana! Það eru komnir tveir mánuðir síðan ég hitti Hrafnkel síðast og sjö síðan ég hitti Magna. Mér finnst þetta alveg hræðilegt ástand. Mér finnst eiginlega verst að það er svo flókið og svo dýrt að fara til Bandaríkjana að það er tæplega í boði að heimsækja Magna og co., þó svo að manni langi rosalega til þess. En svona er þetta…

Cold Desert

Kominn tími á blogg? Já ég held það bara. Og vissulega er eina skiptið sem ég hef nennu í að blogga þá er ég í skólanum :S En það eru frímínútur og ég er búin að hugsa um að blogga í alveg dágóðan tíma. Annars verð ég að segja að ég er mjög sátt við kommentaflóðið á síðustu færslu!

Jæja, fyrsta alvöru vikan er á enda (því ég er í fríi á föstudögum) og þetta leggst svona misvel í mig. Hópurinn sem ég er með í aðferðafræðinni er bara fínn, svona ennþá þá hef ég bara flotið með (feimni) og þær alveg hjálpa mér að yfirstíga feimnina, sem er bara frábært. Ég er búin að vera þokkalega dugleg líka að lesa, byrjaði um daginn að fara yfir efnið eins og sálfræðibókin segir að maður eigi að fara yfir efnið en ég held að mér finnist þægilegra að lesa kaflann eftir tímann, því þá skil ég betur kaflann og mér finnst þetta yfir höfuð áhugaverðara þegar ég er komin með smá grunn. Ég fann þetta eiginlega mjög vel þegar maður las Hamlet í 4.A og líka í rauninni þá lenti ég oft í því að mér fannst sumar bækurnar frekar áhugaverðar þegar ég var að lesa þær helgina fyrir próf…

Ég fór í fyrsta sálfræðitímann á mánudaginn og ég fékk algjört stresskasst. Eftir tímann fór ég gráti nær niður á Glerártorg, keypti mér herðatré (út af því að mig vantaði svoleiðis) og svo gommu af nammi og gosi. Þegar ég kom heim þá var mér farið að líða aðeins betur og ég borðaði nú ekki allt nammið mitt. Ég er svo búin að taka það námskeið í sátt, ég er búin að heyra fullt af fólki sem ætlar ,,bara” að lesa sálfræði bókina, ekki hinar bækurnar, eða lesa bara glósurnar og svoleiðis. Þannig að námið er ekki alveg jafn alvarlegt og kennararnir eru búnir að segja (jú, ég veit að þetta er alvarlegt og þannig, en þetta er ekkert til að panica yfir). 

Eigindlegar rannsóknir hljóma bara alveg ágætlega, svolítið mikið af greinum sem við þurfum að fara sjálf og ljósrita, en svo er fullt af verkefnum sem verða eflaust áhugaverð þó svo að þau ýti undir feimnina. Og bæ ðe vei þá er það ekki eins og að smella fingrum að komast yfir feimni og ,,láta sig hafa það.” Málið við feimni er það að maður getur ekki látið sig hafa það án þess að fá stresskast dauðans og oft er það þannig að þegar maður getur hugsað sér að láta sig hafa það þá er momentið farið. Survival of the fittest, það eru þeir sem eru ekki feimnir sem láta raddir sínar heyrast og láta sig hafa það. Ef þú lætur þig hafa það þá ertu ekki full on feimin!

Ég er oft mjög opinská á blogginu mínu og á facebook, en það er algjörlega af því að ég get tekið minn tíma í að skrifa það sem ég vil segja, það kemur ekki hálvitalega út eins og kemur stundum fyrir þegar maður er í alvöru samræðum. Ég held að það séu tvær manneskjur í öllum heiminum sem ég get sagt nákvæmlega hvað sem er, orðað það hvernig sem er og ekki liðið eins og hálvita. Þegar ég tala við alla aðra þá þarf ég að hugsa vel um það sem ég ætla að segja og oft ef ég tek sénsinn og byrja að segja eitthvað sem ég er ekki alveg viss um hvernig endar þá panica ég þegar ég átta mig á því og vonast til þess að ég komi einhverju vitrænu út úr mér. Þetta er alvarlega heftandi ástand að vera svona feimin. Við Inga erum mjög svipaðar að þessu leiti og þegar ég áttaði mig á því að eina fólkið sem við töluðum við úti í Bretlandi var fólk sem við ætluðum að leigja hjá og fólk í afgreiðslu þá var ég miður mín. Jú, við töluðum við kannski tvær eða þrjár manneskjur sem við deildum herbergi með. Það er ekki eins og ég vilji vera svona feimin og félagslega heft, en það þarf bara svo rosalega drastískar breytingar til að ég geti mögulega komist yfir þetta. Og ég verð að segja að ég hef farið framförum á síðustu fjórum árum.

Já, þetta blogg átti að vera um námið mitt en það hefur breyst aðeins… Bara svona í lokinn (út af því að ég er búin að tala um öll hin námskeiðin) þá held ég að upplýsingarýnið verði ömurlegasta fagið. Einhverskonar heimspekilegur áfangi, sem mér finnst svosum áhugavert þannig séð, en heimspeki er oft of freðin til að ég skilji hana, eða þ.e. þegar annað fólk er að tala um eitthvað í heimspekilegum tóni þá finnst mér ég freðna upp og vera með IQ 20…

Mean – Median – Mode

Ég sit hér í stofu 14 í húsi HA á Þórunnarstræti og er að jafna mig eftir fyrsta tímann í EIR (eigindlegar rannsóknaraðferðir) og það eru góðar 20 mínútur í næsta tíma. Ég verð að segja að ég er farin að hallast að því að þetta nám sé ekki alveg sniðið fyrir mig. Ég er svo ofsa ofsa feimin að það er ekki eðlilegt. Eða amk held ég að það sé óeðlilegt. Það er ekkert mál fyrir mig að skrifa um allt og ekkert á bloggið og á facebook en það að þurfa að tala við aðrar manneskjur sem ég þekki ekki neitt er alveg terrifying! Mér finnst alveg nógu slæmt að ég þarf að kynnast fólki innan bekkjarins (sem btw virðist sem allir þekki alla nú þegar (líka þeir sem voru að byrja núna)) og gera eitthvað hópaverkefni í aðferðafræði, en svo þarf ég að gera verkefni alveg ein þar sem ég þarf að tala við Jón og Guggu út í bæ. Ef ég gæti bara lesið heima og hlustað á fyrirlestrana og skrifað einhverjar skýrslur þá væri þetta eitthvað fyrir mig. Mig langar svo til að naga fínu löngu neglurnar mínar af spenningi núna. Meira að segja bækurnar eru búnar að segja að fólk verði að komast yfir feimnina til að geta gert eitthvað af viti (það var nefnilega það sem kennarinn sagði í morgunn. Og hann vill ekki að fólk sé að senda honum e-mail, fólk á frekar að hringja og ef fólk sendir e-mail þá mun hann hringja til baka. Fokk, ég hata að tala í síma!).

En það eru góðir hlutir líka. Bækurnar sem ég er byrjuð á hljóma mjög vel (jú vissulega, pínu þurrar, en þær fjalla um hluti sem ég hef áhuga á). Aðferðafræðin er ekki scary og þó svo að ALM bókin sé þykk og ógnvekjandi þá býður hún upp á spennandi hluti. Líka eina hópaverkefnið í AÐF er að byrja og það var innifalið að hver hópur yrði að hafa einn eða tvo nýnema, þannig að maður er ekki alveg screwed. Og vissulega hljóma verkefnin í EIR alveg þokkalega spennandi, svona ef maður horfir vísindalega á þetta. Og við eigum að horfa á Silence of the Lambs fyrir EIR. Og kennarinn í AÐF hljómar eins og einhver sem talar inn á barnaefni (eða amk barnaefnið fyrir svona 5-10 árum).

Jájá, þetta verður spennandi…