United States of Eurasia

Maður er alltaf svo fastur í því sem koma skal, maður er svo fókuseraður á næsta atburð að maður hefur ekki tíma eða áhuga á að staldra aðeins við og njóta tímans. Eða það finnst mér amk. Ég hef alveg tekið eftir því í sumar að ég er endalaust að hugsa með tilhlökkun hvað sé langt þangað til að safnið lokar í lok dagsins, hvað er langt þangað til að ég fer í frí (sem er alltaf endalaust stutt, þar sem ég vinn alltaf bara tvo eða þrjá daga í einu), svo þegar ég er komin í frí þá hugsa ég með hálfgerðum leiða hvað er stutt þangað til að ég þarf að fara að vinna aftur. Eftir þrjá mánuði á safninu þá er ég eiginlega komin með smá leið á svona hugsun. Málið er nefnilega að ég vil ekki hugsa um hvað það er óþarflega stutt eftir. Nú þegar eru tveir sjálfboðaliðar farnir, svo fer annar á sunnudagskvöldið, þriðji fer 22. ágúst, fjórði fer 25. ágúst og svo loks fer fimmti sjálfboðaliðinn (0g ég) 28. ágúst.

Það eru vissir hlutir sem maður getur ekki beðið eftir að ljúka, eða maður getur ekki beðið eftir að eitthvað annað byrji, og svo enn aðrir hlutir sem maður vill bara ekki að endi. Ég er svo beggja blands þessa dagana, ég hlakka pínu til að hætta að vinna, ég er komin með pínu leið á túristum, en svo vil ég ekki að sumrið endi, því ég vil ekki segja bless við allt fólkið á safninu. Þetta lið hefur verið besta liðið til þessa, að mínu mati. Ég svo sannarlega vona að ég fái einhvern tímann tækifæri til að hitta þau aftur. En svo er ég pínu… ja, hrædd er kannski pínu sterkt orð, en svona apprehensive, yfir því að byrja aftur í skóla. (Sko, það er góð ástæða fyrir því að ég er að fara í ensku, ég einfaldlega á erfitt með að tjá mig á íslensku!) Ég veit að ég á svo auðvelt með það að slá þessu upp í kæruleysi og leggja ekkert á mig. Ég er alveg spennt fyrir þessu námi og það sem mig langar að gera í framtíðinni tengist þessu námi alveg fullkomlega, en ég er ekki alveg besti námsmaðurinn, svona þegar það kemur að aga og einbeitingu. Ég held að grunnskólanámið hafi komið mér aðeins of auðveldlega og núna á ég bara erfitt með að leggja á mig. En á móti kemur þá hefur enska alltaf verið það sem ég hef helst viljað leggja á mig fyrir.

Svo kemur líka það, að ég þoli ekki að byrja á hlutum. Ég nefnilega ætla mér alltaf að vera svo skipulögð, plana allt í bak og fyrir, svo fer eitthvað ekki alveg eins og ég planaði þannig að ég ákveð að bíða aðeins og sjá hvernig fer áður en ég plana meira og svo allt í einu er tíminn búinn og planið mitt er bara algjörlega useless. Svo líka langar mig alltaf að koma upp rútínu, en ég er einhvernvegin ekki rútínu manneskja (mér finnst ég alltaf þurfa að gera ráð fyrir sveigjanleika og hentugleika annarra). Maður hefði nú haldið að ég væri búin að læra eitthvað eftir 4 og hálft ár í “alvarlegu” námi.

Þetta eru hlutir sem ég velti fyrir mér, hvernig ég mun snúa mér í framtíðinni. Svo líka er vesen eins og að þinglýsa húsaleigusamningnum, sækja um húsaleigubætur, sækja um námslán, pæla í því hvert ég á að fara til að fá húslyklana mína, og hvort stúdentagarðar þurfi að vita hvenær ég ætla að flytja inn. Eða hvort að það sé bara nóg fyrir þau að vita að ég er búin að skrifa undir samninginn og borga leiguna. Allt þetta drasl er aðal ástæðan fyrir því að ég verð mjög fegin þegar ágúst klárast og september byrjar.

Stundum finnst mér ég hugsa í hringi…

LoveGame

Já, það bara gengur ekkert að blogga þessa dagana. Ég er rosa lengi búin að vera alveg að fara að blogga, en svo gerist ekki neitt. Ekki það að það er fullt búið að gerast síðan ég bloggaði síðast.

Ég er ljóshærð. Alveg rosa ljóshærð (finnst mér) og hárið er eitthvað svo stutt. En ég er mjög ánægð. Ég líka er byrjuð að nota linsur annað slagið, er að venja mig við það. Ég er samt sannfærð um það að linsurnar séu aðeins of stórar, amk er það tilfinningin sem ég fæ.

Júbileringin var frábær! Það var svo gaman og svo furðulegt eitthvað að hitta alla aftur, mér fannst stundum eins og það væri ekki heill vetur síðan ég hitti þau öll, pínu eins og að stökkva eitt ár aftur í tímann. Ég er líka enn hissa á því hversu mikið ég drakk þessa daga, það var alveg ótrúlegt magn sem fór ofan í mig. Það var samt ekkert sem var eitthvað über merkilegt sem gerðist svona eftir á að hyggja, en þetta var klikkað skemmtilegt. Og pínu sorglegt þegar við tókum hvíta kollinn af.

Ég er loksins búin að sætta mig við misheppnuðu ferðina síðasta haust. Ég nefnilega áttaði mig á því um daginn að ef að ferðin hefði farið eins og áætlað var, þá hefðum við Inga ekki komið heim fyrr en rétt fyrir 16. júní, ég hefði örugglega ekki fengið vinnu á hvalasafninu og þá hefði ég ekki kynnst öllu þessu frábæra fólki sem vinnur hérna. Mér hefur fundist fólkið síðustu ár alveg verið skemmtileg, en þau sem eru núna, þau eru bara æði. Vissulega er erfitt að tala við ítölsku stelpuna þar sem hún talar ekkert voða góða ensku, og svo er svissneska stelpan sem endurtekur allt sem maður segir á meðan maður er að tala (það er virkilega pirrandi til lengdar, en hún er mjög fín). Bandarísku stelpurnar eru að keppast um það hvor getur talað meira (þær eru svo mikið æði!). Þær líka halda að hin íslenska stelpan sé ekki alveg að fatta húmorinn þeirra, þ.a.l. líkar þeim betur við mig (hah! ). Þær líka rífast um það hvorum hópnum ég tilheyri (team awesome eða team richous (held ég), þær eru sko í sitthvorum hópnum og við Guðrún tilheyrum hvorugum) og eru líka að reyna að sannfæra mig um að mig langi frekar að fara til Bandaríkjana að læra heldur en Bretlands. Æji þau öll sömul gera lífið aðeins skemmtilegra, tala nú ekki um vinnuna

Ég veit eiginlega ekki hvað meira ég hef að segja… Magni er kominn til landsins, en kemur ekki norður fyrr en í byrjun júlí. Hrafnkell og Edda koma… fljótlega Ég man ekki dagsetninguna, en það verður ágætt að fá þau.

Já, þetta er allt voða voða gaman. Fljótlega (vonandi) fæ ég að vita meira um háskólann, ég er ennþá númer 31 á biðlista hjá stúdentagörðunum. Við Inga ætlum s.s. þangað (nema einhver geti bent okkur á ódýrt húsnæði fyrir okkur báðar…)

Nóg í bili held ég, bis Später

Pony

Já, loksins kemur andinn yfir mig, það er held ég komin góður mánuður síðan ég bloggaði síðast.

Barna-draumarnir eru hættir, enda barnið komið og ég hef litlar áhyggjur af honum núna. Enda er hann stór og hraustur drengurinn. Og endalaust krúttlegur auðvitað.

Fyrsta prófið var í dag, það gekk bara svona þokkalega, mér fannst það amk ganga svipað ef ekki betur en síðasta prófið í AÐF og ég er þokkalega viss um að ég nái þessum áfanga (sjö-níu-þrettán). Ég er samt búin að vera svo kærulaus varðandi þetta nám, hef mætt í voða fáa tíma, geymi öll verkefni og allan lestur fram á síðustu stundu og mér er svo nokk sama að það eru próf, ég segji við sjálfa mig að ég þurfi að vera heima og læra og svo læri ég ekki neitt. Les bara endalausar smásögur. Ég samt vona að ég nái þessu svo að námslánin fari ekki til fjandans (ég hef litlar áhyggjur af næsta prófi og síðasta prófinu og ég hef alveg heila viku til að læra fyrir sálfræðina…).

*Andvarp* Ég verð svo fegin þegar þetta helvíti verður búið. Get slappað af og verið löt í friði í viku áður en ég byrja að vinna. Pælt aðeins í framtíðinni og svoleiðis, er að pæla að skreppa suður og tala við námsráðgjafa í HÍ og svona. Ég samt sakna pínu dimmunnar, það er of bjart of lengi og of snemma þessa dagana. Ég vil bara kúra upp í rúmi í dimmunni og bara vera ég. Oh hvað ég á eftir að sakna stóra rúmsins míns!!! Ég elska að hafa svona mikið pláss!! Einhvern daginn mun ég fá mér svona stórt rúm aftur. Og ég á eftir að sakna útsýnisins úr herberginu mínu, það er brjálæðislega flott finnst mér.

*Andvarp* En lífið heldur áfram, hvort sem ég vil það eða ekki… (Ég er ekki búin að ákveða hvort að ég vilji það eða ekki samt… )

Midnight Sun

Ég hata að klára bækur. Ég þoli það ekki. Þetta er helvítis vítahringur, ef ég finn bók/bækur sem mig langar til að lesa og ég kemst alminnilega inn í söguþráðinn then there is no turning back, ég fresta öllu svo að ég geti lesið. Ég veit að ég mun ekki koma neinu í verk fyrr en bókin er búin þannig að ég reyni að drífa mig í gegnum hana en þegar bókin er búin þá fer ég og leita af framhaldinu. Þetta gerist líka við þáttaraðir. Ég bara get ekki hætt. Svo þegar ég er búin með söguna og aukaefnið og allt þá er ég bara svo tóm.

Ég fann Twilight hljóðbókina á youtube fyrir tæpum tveim vikum síðan og ég downloadaði því til að hlusta á í ræktinni. Svo fór ég að hlusta á bókina bara heima út af því að mér leiddist. Svo fór ég að vaka yfir bókinni. Svo kláraði ég hana og ég byrjaði á næstu, New Moon. Ég kláraði hana og byrjaði á Eclipse. Þetta gerði ég þegar ég vissi að það væri gáfulegra að læra fyrir sálfræðipróf. Ég skrópaði í skólanum til að læra fyrir sálfræðipróf eða til að sofa (vegna þess að ég vakti alla nóttina til að hlusta á bókina) og samt náði ég ekki að lesa meira en þrjá kafla af fjórum fyrir prófið vegna þess að það eina sem ég gerði var að hlusta á Eclipse og svo síðustu bókina, Breaking Dawn. Ég kláraði síðustu bókina svo á föstudaginn og jafnvel þó svo að þriðja bókin og stór hluti fjórðu bókarinnar voru bara fáránlegir og klisjukenndir þá samt var ég ekki komin með nóg. Ég downloadaði fyrstu 12 köflunum af ókláraðri bók sem lak á netið í sumar, sem segir frá fyrstu bókinni bara frá öðru sjónarhorni. Ég vil svo mikið að höfundurinn klári bókina því að ég er ekki búin að fá nóg af Edward. Og ég er ekki búin að fá nóg af Alice og öllum hinum karakterunum í bókinni.

Oft þegar ég les bækur þá langar mig rosa oft til að taka upp penna og skrifa athugasemdir, hvað mætti fara betur, hvað þarf að útskýra betur, hverju má sleppa. Mig langar pínu að læra ensku (bókmenntir og creative writing) og fara út í bóka editing. Ég pældi líka í þessu fyrir ári síðan (ég þoli ekki hvernig pælingarnar fara í hringi!) En ég vil samt bara enskar bækur. Ég fíla íslenskar bókmenntir ekkert rosalega, veit ekki hvað það er en mér finnst þær oft vera eitthvað svo try hard. Ég byrjaði á einhverri bók um daginn og uppskriftin fyrir Da Vinci Code skein svo berlega í gegn að ég lagði hana frá mér eftir aðeins fjóra kafla. Ég hef byrjað á nokkrum bókum Arnalds Indriðasonar og ég var ekkert rosa hrifin. Síðasta íslenska bókin sem ég man eftir að hafa lesið og líkað vel við var Saga af stúlku eftir… Mikael Torfason?? Já jú, það er hann.

Ég hata næstu daga út af lífinu. Núna mun það koma algjörlega niðrá mér þetta hugarástand sem ég hef verið í síðustu daga og vikur. Á morgun þarf ég að rumpa af einu EIR verkefni sem hefur eiginlega verið ein stór mistök frá upphafi, það verður kraftaverk ef maður nær að klóra út einhverja sæmandi einkunn. Svo á miðvikudaginn er próf í áfanga sem hefur farið inn um annað og út um hitt (mér finnst þetta oft vera rosa miklar endurtekningar og common knowledge, en maður þarf víst að kunna einhver heiti á hugtökum og drasl) og ég á svo erfitt með að vera bara ekki alveg sama um það. En ég verð að ná 4,8 í þessu prófi til að ná áfanganum. Svo þarf ég helst að vera dugleg að mæta í skólann.

Oh, ég vissi alltaf að það væri ekki rétt að sætta sig við að fara í skóla. Ef ég gæti bara gert ekkert annað en hangið heima, sofið og lesið þá væri ég ánægð.

Breaking Dawn

Sálfræðin er án efa áhugaverðasta fagið sem ég er í. Ekki að það sé eitthvað auðvelt og ég á mjög erfitt með að fá mig til að lesa heima en samt, það er svo margt sem útskýrir svo margt. Og þó svo að mér finnist mjög áhugavert og stundum gaman að fá hluti staðfesta og læra meira um afhverju þetta og hitt er. Oft ef verið er að nota börn sem dæmi þá á ég mjög auðvelt með að tengja við Magna og Hrafnkel (og oft verð ég kvíðin út af því að maður þarf að vera svo anskoti nákvæmur til að fokka ekki all verulega upp í börnum, eða amk miðað við sumar lýsingarnar í bókinni þá er mesta furða að nokkur komist heill í gegnum barndóminn og unglingsárin). En stundum er þetta frekar óþægilegt að lesa þetta og maður fær hugmyndir sem gætu útskýrt afhverju ég sé svona gölluð. Ekki það að mér finnist ég vera eitthvað alvarlega gölluð en það er eitt og annað sem að ég veit að er ekki alveg eins og það ætti að vera, svona in a perfect world dæmi.

Í gær þegar ég var að læra fyrir prófið sem var í morgun byrjaði ég aðeins á 11. kafla en hætti þegar ég fattaði að sá kafli var ekki til prófs. Við byrjum á honum eftir helgi. Ég held samt að sá kafli geti útskýrt margt fyrir mér. Það stóð m.a. í byrjuninni að kaflinn ætlaði að svara spurningum eins og hvers vegna fólk fer fram úr rúminu á morgnanna, af hverju það mætir á fundi og skóla og svoleiðis (kaflinn heitir Motivation). Bara við að lesa fyrstu blaðsíðuna í kaflanum fattaði ég að það er það sem mig skortir, motivation. Ég finn mig ekki knúna til að fara fram úr rúminu á morgnana. Ég finn mig ekki knúna til að mæta í skólann og þess vegna skrópa ég oft. Of oft. Og núna er ég nokkuð viss um að þetta er ekki bara leti, þetta er skortur á motivation (íslenska orðið er algjörlega dottið úr mér).

Ég er búin að hugsa aðeins meira um næsta vetur. Stundum hugsa ég að það sé líklegast bara best að fara bara suður í HÍ, mig langar alveg til að læra þetta. En ég held samt að það væri hollara fyrir mig að gera eitthvað annað. Það er mjög erfitt samt að ákveða þetta með lýðháskólana. Mér datt reyndar í hug að maður gæti reynt bara að redda sér vinnu í haust í Noregi, slugsað eitthvað og jafnvel flakkað á milli systra næsta vetur og farið svo í lýðháskóla í DK fyrir vorönnina. Ég er nefnilega farin að hallast aðeins í þá áttina að ég nenni ekki að vera í einhverjum kristnum skóla þar sem áfengi er algjörlega bannað, mér finnst ég vera orðin nógu fullorðin til að eiga rétt á því að hafa þann kost að fá mér aðeins í tánna.

Og svo aðeins að lokum, ef einhverjum hefur dottið í hug að lesa Twilight seríuna, endilega lesa fyrstu bókina (Twilight), mér finnst hún góð, og það má alveg lesa næstu bókina (New Moon) en endilega sleppið því að lesa hinar tvær (Eclipse og Breaking Dawn). Nema þið hafið sérstaklega gaman af sápum. Þær eru allar alveg ágætlega væmnar en síðustu tvær eru algjörlega ælu væmnar. Ekki það að stundum getur það orðið þokkalega fyndið…