Þúsund sinnum segðu já

Ég var að fara yfir titlana hjá mér og setja inn flytjendur á Titla síðuna, ég komst að því að ég hef verið frekar upptekin við Muse upp á síðkastið, eða amk þegar ég blogga.

Ein vika þangað til skólinn byrjar. Eftir fjóra daga verð ég á leiðini suður. Þrír vinnudagar eftir. Ein hvalaskoðunarferð eftir (vonandi).

Fyrir helgina fékk ég gríðarlegt kvíðakast þegar ég ætlaði að fara að sofa, það var mjög óþægilegt. Mér finnst líka eins og hausinn á mér sé alveg yfirfullur af hlutum sem ég þarf að gera, þarf að klára, muna eftir. Eins og venjulega þegar mér líður svoleiðis þá gríp ég í eina stílabók eða eitthvað blað og byrja að skrifa niður, flokka atriðin (fyrir vinnu, skóla, flutning, pappírsvinna), ákveð hvenær ég hef tíma til að gera hlutina, skrifa niður símanúmer. Þetta er eina leiðin fyrir mig til að komast yfir þessa yfirþyrmandi tilfinningu að ég sé að verða of sein að gera þetta og hitt, eða ég er svo viss um að ég gleymi að gera eitthvað (sem gerist voða oft). Sko, ég kann alveg að vera skipulögð þegar ég þarf á því að halda.

Ég er búin að skrifa niður það sem ég vil tala um við Erlu í óformlega staffaviðtalinu á fimmtudaginn, ég er búin að hringja í bankann og biðja um nýtt debitkort (ég gleymdi mínu á Ak á laugardaginn og svo rennur það út í september hvort eð er), þarf bara að sækja það á föstudaginn. Ég er líka búin að skrifa niður hvað ég tek með mér á föstudaginn og hvað m&p eiga að taka með sér þegar þau koma suður. Ég hef það samt á tilfinningunni að jafnvel þó ég sé búin að útskýra oft og mörgum sinnum að ég ætli ekki að taka mikið með mér, að þau haldi samt að ég ætli að taka meirihlutann með mér. Þau kannski átta sig á því á föstudaginn þegar megnið af dótinu mínu verður ennþá heima…

Mamma líka áttaði sig loksins á því um helgina hvernig vaktaplanið mitt virkar, en svo auðvitað þurfti ég að rústa því með því að tilkynna að ég er að vinna fjóra daga í röð (í staðin fyrir þessa venjulegu tvo í byrjun vikunar). Pabbi er ekki enn búinn að ná þessu. Reyndar verð ég að nefna að þau skildu ekkert í vaktaplaninu fyrsta árið mitt (vinna þrjá daga, frí þrjá daga), og í fyrra þegar ég hengdi dagatalið mitt upp á ísskápinn, þá samt voru þau ekki að ná því hvenær ég væri í fríi og hvenær ég væri að vinna. Þau voru samt algjörlega búin að ná þrír dagar/þrír dagar núna í sumar, too bad að það var búið að breyta vaktaplaninu…

Ég er pínu stressuð, en mér líður betur þegar ég hlusta á Þúsund sinnum segðu já, með Togga og Ourlives, og I’m Yours, með Jason Mraz.

P.S. – Hver er búin að vera viðbjóðslega dugleg að blogga í þessum mánuði? Fimm blogg eru miklar framfarir fyrir sumarið

United States of Eurasia

Maður er alltaf svo fastur í því sem koma skal, maður er svo fókuseraður á næsta atburð að maður hefur ekki tíma eða áhuga á að staldra aðeins við og njóta tímans. Eða það finnst mér amk. Ég hef alveg tekið eftir því í sumar að ég er endalaust að hugsa með tilhlökkun hvað sé langt þangað til að safnið lokar í lok dagsins, hvað er langt þangað til að ég fer í frí (sem er alltaf endalaust stutt, þar sem ég vinn alltaf bara tvo eða þrjá daga í einu), svo þegar ég er komin í frí þá hugsa ég með hálfgerðum leiða hvað er stutt þangað til að ég þarf að fara að vinna aftur. Eftir þrjá mánuði á safninu þá er ég eiginlega komin með smá leið á svona hugsun. Málið er nefnilega að ég vil ekki hugsa um hvað það er óþarflega stutt eftir. Nú þegar eru tveir sjálfboðaliðar farnir, svo fer annar á sunnudagskvöldið, þriðji fer 22. ágúst, fjórði fer 25. ágúst og svo loks fer fimmti sjálfboðaliðinn (0g ég) 28. ágúst.

Það eru vissir hlutir sem maður getur ekki beðið eftir að ljúka, eða maður getur ekki beðið eftir að eitthvað annað byrji, og svo enn aðrir hlutir sem maður vill bara ekki að endi. Ég er svo beggja blands þessa dagana, ég hlakka pínu til að hætta að vinna, ég er komin með pínu leið á túristum, en svo vil ég ekki að sumrið endi, því ég vil ekki segja bless við allt fólkið á safninu. Þetta lið hefur verið besta liðið til þessa, að mínu mati. Ég svo sannarlega vona að ég fái einhvern tímann tækifæri til að hitta þau aftur. En svo er ég pínu… ja, hrædd er kannski pínu sterkt orð, en svona apprehensive, yfir því að byrja aftur í skóla. (Sko, það er góð ástæða fyrir því að ég er að fara í ensku, ég einfaldlega á erfitt með að tjá mig á íslensku!) Ég veit að ég á svo auðvelt með það að slá þessu upp í kæruleysi og leggja ekkert á mig. Ég er alveg spennt fyrir þessu námi og það sem mig langar að gera í framtíðinni tengist þessu námi alveg fullkomlega, en ég er ekki alveg besti námsmaðurinn, svona þegar það kemur að aga og einbeitingu. Ég held að grunnskólanámið hafi komið mér aðeins of auðveldlega og núna á ég bara erfitt með að leggja á mig. En á móti kemur þá hefur enska alltaf verið það sem ég hef helst viljað leggja á mig fyrir.

Svo kemur líka það, að ég þoli ekki að byrja á hlutum. Ég nefnilega ætla mér alltaf að vera svo skipulögð, plana allt í bak og fyrir, svo fer eitthvað ekki alveg eins og ég planaði þannig að ég ákveð að bíða aðeins og sjá hvernig fer áður en ég plana meira og svo allt í einu er tíminn búinn og planið mitt er bara algjörlega useless. Svo líka langar mig alltaf að koma upp rútínu, en ég er einhvernvegin ekki rútínu manneskja (mér finnst ég alltaf þurfa að gera ráð fyrir sveigjanleika og hentugleika annarra). Maður hefði nú haldið að ég væri búin að læra eitthvað eftir 4 og hálft ár í “alvarlegu” námi.

Þetta eru hlutir sem ég velti fyrir mér, hvernig ég mun snúa mér í framtíðinni. Svo líka er vesen eins og að þinglýsa húsaleigusamningnum, sækja um húsaleigubætur, sækja um námslán, pæla í því hvert ég á að fara til að fá húslyklana mína, og hvort stúdentagarðar þurfi að vita hvenær ég ætla að flytja inn. Eða hvort að það sé bara nóg fyrir þau að vita að ég er búin að skrifa undir samninginn og borga leiguna. Allt þetta drasl er aðal ástæðan fyrir því að ég verð mjög fegin þegar ágúst klárast og september byrjar.

Stundum finnst mér ég hugsa í hringi…

Soldier’s Poem

Loksins er komið þokkalegt veður hérna. Því miður er ég að vinna. Jey.

Það komu þrír túristar inn á safnið, eitthvað fannst mér ég kannast við lyktina (já, flestir túristar bera með sér lykt, stundum er þetta fínasta lykt, stundum er hún virkilega ógeðsleg), þetta var ekkert vond lykt þannig séð, en ekkert frábær heldur. Svo fattaði ég að lyktin minnti mig á Ragnar afa. Þegar ég svo spurði hvaðan þau voru þá fór ég næstum því að hlægja þegar þau sögðust vera frá Rússlandi.

Það kemur ekki beint á óvart að afi lyktaði eins og Rússland

Take On Me

Ég fór að pæla í því um daginn af hverju ég blogga ekki eins mikið þessa dagana. Er það út af því að ég hef ekkert merkilegt að segja eða er þetta hrein leti. Ég hef svosum alveg gommu að segja en mér einhvern vegin finnst eins og líf mitt sé skipt í nokkra þætti. Það er fjölskyldan, sem svosum aðrir fjölskyldumeðlimir hefðu kannski áhuga á að lesa um og hugsanlega nokkrir vinir (hvað svo sem margir af þeim lesi bloggið), svo er vinnan, sem mér finnst æði og skemmtileg og margir litlir hlutir gerast yfir daginn sem mér finnst fyndið en mér finnst það einhvern vegin ekki nógu merkilegt til að deila með hinum. Það nefnilega snertir fólk sem enginn af vinum mínum né fjölskyldu þekkir og það er eitthvað svo leiðinlegt að útskýra fyrir fólki muninn á þessum og þessum (ég veit t.d. ekki hvað oft ég hef þurft að útskýra fyrir stelpunum á safninu að ég eigi þrjár systur sem allar eiga einn son, það er ótrúlegt hvernig það getur ruglast og það hefur meira að segja gengið svo langt að Elke spurði hvort að Elva væri ólétt…). Og já, ég segi þeim frá fólkinu í lífi mínu vegna þess að þau spyrja út í svona hluti. Og þegar þau spyrja hvað ég geri í fríunum mínum þá hef ég lítið annað að segja en að ég eyddi þeim með fjölskyldunni minni. Vá ég er farin pínu út af efninu. En já, svo eru vinirnir, sem ég tala nánast aldrei við, sérstaklega ekki Ingu þessa dagana þar sem við höfum sagt allt sem segja þarf við hvor aðra. Og ég veit að hennar líf er álíka spennandi og mitt þessa dagana, það er það alltaf Þannig að í rauninni þá einhvern vegin hef ég bara ekkert að segja við mögulega lesendur.

Ég var samt líka að pæla í öðru. Þetta blogg fyrirbæri, er þetta ekki mest táningsstelpur að lýsa helstu atburðum ólgandi félagslífs síns? Mér amk finnst eins og ég sé hálf barnaleg þegar ég fer að lýsa dögunum mínum í einhverjum smáatriðum. Þið vitið: fyrst gerði ég þetta, svo var það þetta og ég hitti þennan og hinn. Eldra fólk fer svo í það að lýsa kannski í aðal atriðum hvað það hefur verið að gera en eyðir meiri tíma í að skrifa pistla um uppbyggilega hluti eins og efnahagsástandið eða vissa stjórnmálamenn o.s.frv. Ég held að ég sé einhverstaðar að brúa bilið. Ég er ekki alveg komin á pistla stigið (nema þetta sé með talið) þar sem ég hef oft ekki myndað mér skoðanir né er ég viss um að mínar skoðanir séu vel þegnar, þaðan af síður er ég viss um að minn lesenda hópur sé hrifin af svoleiðis skrifum (ja, nema kannski eldri systur mínar og Álfhildur (sem er örugglega hálfur lesendahópurinn minn)). Já og eins og ég minntist á áðan þá finnst mér pínu barnalegt að fara í smáatriðum yfir það sem á daga mína hefur drifið. Þess vegna blogga ég ekki oft þessa dagana.

Annars, á öðrum nótum, tveir frændur komnir heim og Magni er ekkert smá upptekinn þessa dagana að fara í heimsóknir og fá heimsóknir og Keli er alveg in awe af þeim (ég gerði mitt besta til að halda þessu á móðurmálinu, en það er virkilega erfitt stundum!). Svo er ættamót um helgina sem ég hlakka alveg semi til að fara á.

Svo verð ég líka að segja, þegar ég var lítil þá þoldi ég ekki að fá hrós fyrir t.d. fiðluleikinn minn, út af því að ég vissi aldrei hvernig ég átti að taka því. Núna samt þá finnst mér alltaf svo gaman þegar Danirnir hrósa mér fyrir dönskuna mína, eða bara fyrir það að tala dönsku yfir leitt (því það eru svo margir sem nenna því ekki), og svo eru sjálfboðaliðarnir alltaf að segja hvað enskan mín sé góð og ég var m.a.s. spurð í dag af hverju ég ætlaði að fara í ensku í haust, ég svo greinilega þarf ekki á því að halda. Mér hlýnar svo um hjartarætur við þessi orð, it just brightens my day

LoveGame

Já, það bara gengur ekkert að blogga þessa dagana. Ég er rosa lengi búin að vera alveg að fara að blogga, en svo gerist ekki neitt. Ekki það að það er fullt búið að gerast síðan ég bloggaði síðast.

Ég er ljóshærð. Alveg rosa ljóshærð (finnst mér) og hárið er eitthvað svo stutt. En ég er mjög ánægð. Ég líka er byrjuð að nota linsur annað slagið, er að venja mig við það. Ég er samt sannfærð um það að linsurnar séu aðeins of stórar, amk er það tilfinningin sem ég fæ.

Júbileringin var frábær! Það var svo gaman og svo furðulegt eitthvað að hitta alla aftur, mér fannst stundum eins og það væri ekki heill vetur síðan ég hitti þau öll, pínu eins og að stökkva eitt ár aftur í tímann. Ég er líka enn hissa á því hversu mikið ég drakk þessa daga, það var alveg ótrúlegt magn sem fór ofan í mig. Það var samt ekkert sem var eitthvað über merkilegt sem gerðist svona eftir á að hyggja, en þetta var klikkað skemmtilegt. Og pínu sorglegt þegar við tókum hvíta kollinn af.

Ég er loksins búin að sætta mig við misheppnuðu ferðina síðasta haust. Ég nefnilega áttaði mig á því um daginn að ef að ferðin hefði farið eins og áætlað var, þá hefðum við Inga ekki komið heim fyrr en rétt fyrir 16. júní, ég hefði örugglega ekki fengið vinnu á hvalasafninu og þá hefði ég ekki kynnst öllu þessu frábæra fólki sem vinnur hérna. Mér hefur fundist fólkið síðustu ár alveg verið skemmtileg, en þau sem eru núna, þau eru bara æði. Vissulega er erfitt að tala við ítölsku stelpuna þar sem hún talar ekkert voða góða ensku, og svo er svissneska stelpan sem endurtekur allt sem maður segir á meðan maður er að tala (það er virkilega pirrandi til lengdar, en hún er mjög fín). Bandarísku stelpurnar eru að keppast um það hvor getur talað meira (þær eru svo mikið æði!). Þær líka halda að hin íslenska stelpan sé ekki alveg að fatta húmorinn þeirra, þ.a.l. líkar þeim betur við mig (hah! ). Þær líka rífast um það hvorum hópnum ég tilheyri (team awesome eða team richous (held ég), þær eru sko í sitthvorum hópnum og við Guðrún tilheyrum hvorugum) og eru líka að reyna að sannfæra mig um að mig langi frekar að fara til Bandaríkjana að læra heldur en Bretlands. Æji þau öll sömul gera lífið aðeins skemmtilegra, tala nú ekki um vinnuna

Ég veit eiginlega ekki hvað meira ég hef að segja… Magni er kominn til landsins, en kemur ekki norður fyrr en í byrjun júlí. Hrafnkell og Edda koma… fljótlega Ég man ekki dagsetninguna, en það verður ágætt að fá þau.

Já, þetta er allt voða voða gaman. Fljótlega (vonandi) fæ ég að vita meira um háskólann, ég er ennþá númer 31 á biðlista hjá stúdentagörðunum. Við Inga ætlum s.s. þangað (nema einhver geti bent okkur á ódýrt húsnæði fyrir okkur báðar…)

Nóg í bili held ég, bis Später

Hysteria

Jæja, eftir viku frí (sem gjörsamlega hvarf af einhverjum ástæðum…) er ég byrjuð að vinna á Hvalasafninu, þriðja árið í röð. Síðustu vikur er ég líka búin að dreyma nánast ekkert nema hvali (fyrir utan ákveðinn frægan einstakling og svo ákveðinn fictional character), þar sem ég hef m.a. horft á gervilega háhyrninga slátra hóp af höfrungum og synt með hrefnunum í draumalandinu. Allt voða áhugavert.

Eftir aðeins klukkutíma á safninu í gær byrjuðu augnlokin að síga, það er alveg ótrúlegt hvað maður verður þreyttur í þessu umhverfi. Ég hef svo smám saman verið að taka eftir breytingum (það eru handblásitæki á klósettunum!!!) og svo eru hérna þrír sjálfboðaliðar (allir frá Þýskalandi (en mér skilst að þau séu þau einu sem eru þýsk)) sem ég hef verið að kynnast svona aðeins. Einn þeirra talar íslensku og það truflar mig ekkert smá! Maður talar ekki íslensku á Hvalasafninu! Ég er búin að vera að skipta á milli íslensku og ensku alveg villt og galið þegar ég er að tala við hann. Og svo tala þjóðverjarnir þýsku við hvort annað og það leið ekki að löngu áður en ég var aðeins farin að hugsa á þessu líka yndislega máli. Ekki gott.

Hvalaskoðun í morgun, jey Fór með Bibba, Hrólf og fjórum túrhestum og við skemmtum okkur vel saman. Þessi ferð var ekkert smá vel heppnuð, við vorum varla komin úr höfninni þegar við þurftum að velja á milli þess að elta hrefnu eða hnúfubak. Við tókum hrefnuna (sem gæti hugsanlega verið tvær) og snérum okkur í hringi af ánægju. Já eða svona. Og svo skoðuðum við hnúfubakinn í einhvern tíma. Stefndum svo vestur og fundum tvær hrefnur í viðbót. Og svo fundum við nokkrar hnísur í bakaleiðinni (eða túristarnir segja það (og Hrólfur) en ekki sá ég neitt…)! Þannig að já, vel heppnuð ferð, og mikið rosalega var gott að komast aftur á sjóinn, þó svo að ég hafi verið næstum frosin á leiðinni heim

Æji það var svo miklu meira sem ég ætlaði að segja held ég… umm… Ég verð að vinna eins og brjálæðingur um mánaðamótin, þar sem Guðrún er að fara til Tyrklands í tvær vikur, ég fæ alveg tvo daga frí í þessar tvær vikur (ég þarf ekkert að vinna svona mikið en maður tekur bara þá vinnu sem maður fær, right?) Og ég fæ 16. júní frían Það er bara frábært.

Já, ég er alveg hellings jákvæðari þessa dagana en ég hef verið undafarið, sem er bara gott. Ég er fallin í léttasta áfanganum (út af því að ég skilaði ekki verkefni, hah!) og fékk 5,5 í næst léttasta áfanganum (út af því að ég skilaði ekki einu verkefninu ) og ég er bara sátt. Ég er ekki búin að fá út úr hinum áföngunum, sem er asnalegt, þar sem ég fór í próf í AÐF 28. apríl og ég veit um nokkra sem eru komnir með einkunn úr þeim áfanga. Ugh! Annars veit ég að ég náði áfanganum alveg…

En já, best að fara að gera eitthvað að viti.

Everlong

Já sko, annað….

Komment:

Inga: furðuleg stuð eru góð… og ekki er ég hissa á að þú ummm… relate to things I write about…

Edda:

Kå: ég er þokkalega hætt við lýðháskóla, ég væri alveg til í að fara til Dk as always en ég hugsa að það sé ekki raunhæft nema þá bara í smá heimsókn. Ég er svona 99% búin að ákveða að fara í HÍ and I wouldn’t touch psychology with a 10′ pole! Eða námið þ.e.a.s… ég hef enn alveg áhuga á sálfræði sem slíku en það er ekki séns að ég nenni að mennta mig á því sviði, er algjörlega komin með ógeð á félagsvísindum! Nei, mín leið liggur í ensku, for obvious reasons… Og varðandi birtuna, ég þoli hana ekki á morgnana, ég vil sofa og ég sef ekki vel í birtu. Og það er yfirleitt farið að birta þegar ég loksins er að sofna. But each to their own…

Já… eins og ég sagði við Ingu einhvern tíman í dag, vanalega í prófatíð þá verð ég alltaf svo pirruð við sjálfa mig yfir því að vera ekki búin að læra betur yfir önnina og ég hef yfirleitt verið bara svona þokkaleg í að læra fyrir próf og ef ég læri ekki fæ ég oftast sektarkennd (shitfokkshitfokk dæmi… ) en núna? Nei… mér gæti ekki verið meira sama. Einu einstaklings verkefnin yfir önnina (nei ókei, það var eitt þarna alveg í blá byrjun og það gekk viðbjóðslega vel) eru einu verkefnin sem ég get ekki klárað. Og mér er alveg sama. Ég á eftir að frumlesa 150 bls fyrir prófið á morgun og helst rifja upp 500 bls í viðbót… og mér er svo þokkalega sama. Ég veit að ég næ ekki einum áfanganum ef ég skila ekki verkefninu sem átti að skila í gær, og mér er sama (ég er samt að reyna að vinna í því, ég bara kemst ekki lengra en á glæru 2 (er að gera glærusýningu úr einhverri grein, glærurnar eiga að vera 20)). Ég veit ekki hvernig það er með hitt verkefnið sem ég á eftir, en það er að stefna í tvær vikur síðan ég átti að skila því þannig að ég hlýt að vera að nálgast í núllið, en ég hugsanlega næ áfanganum…

Vanalega ef að mér gengur illa í skólanum þá vil ég ekki hafa hátt um það svona opinberlega (as in einhverstaðar þar sem m&p komast að því) en mér er sama. Ég veit að ég mun skulda shit fokk mikinn pening ef ég fell í einhverjum áföngum (tala nú ekki um sál áfangann þar sem hann er 12 ECTS einingar) en mér er svo sama, þetta er peningur sem ég mun hvort eð er þurfa að borga einhvern tíman seinna, afhverju ekki að borga það bara í sumar. My motivation is going further south every day…

Ugh… annars bara nýt ég þess að vera ein í íbúðinni hér á Ak áður en ég pakka saman og segi skilið við stóra rúmið um helgina. Svo er bara viku frí áður en ég byrja á Hvalasafninu og kynnist fleiri útlendingum. Haha, fyrsta daginn er ég að vinna með Christian S og daginn eftir er ég að vinna með Christian F, áhugavert non?

Já og ég er hætt við að skreppa suður, ég nenni ekki að fara ein og nenni ekki að redda mér gistingu og bara vesen…

Jájá, back to life in denial… bara tveir dagar eftir (og ég vil engin “you can do it” komment, because I won’t…) (Seriously, ég er hætt að geta tjáð mig á hinu ylhýra (ljóta ljóta orð))

Draumurinn um Nínu

Mig dreymdi frekar óþægilegan draum í nótt.

Ég var í einhverju húsi, þetta var pínu eins og að vera í tölvuleik vegna þess að þegar ég gekk í gegnum einar dyr þá var ekki víst að ég mundi lenda aftur á sama stað þegar ég færi aftur í gegnum þær. Þetta hús var líka mjög creepy þannig að ég var pínu hrædd, sérstaklega út af því að ég sá enga leið út úr því. Það var alltaf einhver hreyfing framundan eða á bak við mig þannig að ég var alltaf bara að reyna að koma ekki upp um mig, ég átti ekkert heima þarna og mátti eflaust ekki vera þarna. Svo man ég að þegar ég fór út úr svefnherberginu og út í garð þá tók ég eftir konu, þetta var húsmóðirin á bænum. Ég flúði aftur inn í svefnherbergið (já, ég náði að komast aftur til baka) og þar var fullt af fólki og þetta var eins og ég væri stödd um aldamótin 1900. Þarna var húsmóðirin sem var Natasha Richardson, leikkonan sem dó í gær/nótt og eiginmaður hennar, Joshua Jackson, sem lék í Dawson’s Creek. Natasha var ekki langt frá mér en hinumegin í herberginu var Joshua og “faðir” hans (amk var svona eldri karl þarna, ekki ógeðslega gamall en þessi gaur var greinilega höfuðið á bænum) og þeir stóðu við borð þar sem á lágu nokkur börn. Þetta voru börnin þeirra Natöshu og Joshua. Þau áttu einhver sex börn, mér finnst eins og þau hafi legið á borðinu öll og þau voru öll svipuð að stærð en samt einhvernvegin þá sé ég líka aldursmun á þeim. Krakkarnir áttu að vera alveg upp í 6 ára gömul, en börnin á borðinu voru bara nokkura mánaða.

Hér kemur samt það sem var truflandi. Joshua og faðir hans voru að rífast um börnin en samkvæmt föðurnum þá voru þau búin að eignast of mörg börn. Faðirinn labbaði í kringum börnin og valdi yngsta barnið og tók um höfuðið á því og þegar ég áttaði mig á því hvað hann var að gera þá gat ég ekki horft á þetta og snéri mér undan, nema út af því að þetta var minn draumur þá sá ég þetta eins og bíómynd fyrir framan mig, þó svo að minn karakter snéri sér við þá sá ég þetta samt. Hann snéri barnið úr hálsliðnum. Hann gerði þetta aftur við næst yngsta barnið. Joshua var brjálaður og Natasha bara grét. Ég náði loks að hlaupa út og einhvernvegin komst ég inn í einhvern skemmtigarð þar sem fólk úr MA var og fólk úr hvalasafninu. Þar samt var ég líka bara endalaust á hlaupum og reyna að komast einhvert og ég hitti fullt af fólki. Mér finnst þessi hluti ekki eins merkilegur út af því að hann situr ekki eins mikið í mér.

Það truflar mig pínu að ég næ ekki að átta mig á þessum draum, hvað hann eigi að merkja (ekki það að ég haldi að draumar spái fyrir, ég trúi frekar á það að draumar séu undirmeðvitundin að fara yfir vandamál og annað þannig lagað). Mér finnst ég ekki vera búin að hugsa það mikið um Natöshu (og alls ekkert um Joshua) að það trufli mig það mikið að mig dreymir barnadauða út af henni.

2009, trúiru því??

Já, nýtt ár komið. Ég sem var rétt farin að venjast gamla árinu. Ég held að það sé samt tími til að líta yfir farinn veg:

Ég byrjaði árið á að plana heimsreisuna í samráði við Ingu og Snæfríði. Þá stóð enn til að fara til New York um áramótin og oh boy, that sure has changed. Ég kláraði næst síðustu önnina mín í MA, náði prófunum mínum og varð loksins stúdent í þýsku og frönsku.

Snemma í febrúar out-smart-aði ég nágranna mína og sýndi einstaka hæfileika í að losa bíl úr skafli. Nokkrum dögum seinna átti ég eitt besta afmæli ever, fékk kökur og gott, djammaði með stelpunum, fór út að borða með fjölskyldunni. Fyrst núna er ég farin að jafna mig á áfallinu að verða tvítug (og farin að kvíða næsta afmæli…)

Nám- og starfskynningin setti öll námsplön úr skorðum hjá mér. Fyrir þessa ferð var ég alveg búin að ákveða að fara í sálfræði, en nú langaði mig að fara í fatahönnun, ensku (eða annað tungumál), kennarann… svo ótal margt. Skemmtilegt samt hvernig lífið fer í hringi

Í lok febrúar fékk ég mér nýja tölvu þegar hin gaf algjörlega upp öndina.

Mamma og pabbi buðu mér til Köben um páskana í staðin fyrir útskriftar veislu. Ég átti góða stund heima hjá systu, Dodda og Hrafnkeli. (Miðað við færsluna sem ég skrifaði 15. mars þá hefur Hrafnkell fullorðnast ekkert smá síðan þá!!) Ég fór í dýragarðinn hans Kela og heimsótti Carlsberg.

Ég fór í fyrsta skipti til Frakklands. FER óvissuferðinni var heitið til La Rochelle ásamt Snow, Silju og Dagnýu. Ég brann voða fallega og varð ástfangin af bænum. Einhvern daginn mun ég fara þangað aftur.

Elva gifti sig og hélt smá gathering heima hjá mömmu og pabba. Það er frekar skrítin tilhugsun að hún sé orðin gift kona, en Jorrit er fínasti maður, verst að hann þurfti að stela henni og fara með hana til Bandaríkjanna.

Í lok maí kláraði ég loksins námið mitt í MA. Dimissio var vel heppnað og elskulegu busarnir okkar fylltu okkur af nammi. Dimissio djammið var svo bara best. Eitt og annað sem maður gerði í síðasta sinn, manni fannst eins og lífið væri á enda þessa síðustu daga í MA. Svo var bara útskrift 17. júní!! Nei sorry, brautskráning. Gott veður, fallegt fólk og góður matur. Versta var samt að ég gleymdi að taka Carminuna með mér í bæinn þannig að ég gat ekki fengið alla hina til að skrifa í bókina mína.

Ég byrjaði aftur að vinna á Hvalasafninu í júní og seinna fékk ég vinnu sem guide hjá Norðursiglingu. Ég eyddi sumrinu í að vinna vinna vinna, fór ekki í eina útilegu. Ég fór með danska pólitíkusa um safnið, á dönsku! Svo þurfti ég líka að stökkva á milli báta eitt skiptið, það var mjög merkilegt.

Í júlí bókuðum við Inga  loks miða til London. Ég man ekki nákvæmlega hvenær ferðin okkar breyttist, en núna stóð til að fara til Englands, Frakklands, Þýskalands og svo bakpokast í maí. Við bókuðum líka gistingu (djöfull hefði ég samt verið til í að borga alla gistinguna þá, þar sem pundið hækkaði svolítið mikið í október…) og svoleiðis.

Margt fleira skemmtilegt skeði um sumarið: Edda og Hrafnkell komu í heimsókn, sem lífgaði aldeilis upp á sumarið. Valdís tilkynnti um óléttuna sína. Ég fór í river-rafting með pabba og fleiri ættingjum. Ég sá andanefjur í fyrsta skiptið (og svo sá maður ekkert annað í einn og hálfan mánuð). Ég fór í óteljandi staffapartý, var samt yfirleitt edrú. Ég fór tvisvar suður um haustið með Ingu (og Snow kom örugglega með í annað skiptið).

Loksins kom að því að við Inga flúðum land, auðvitað var það samt rétt eftir að bankakerfið hrundi og maður heyrði fullt af hræðilegum sögum af því hvernig útlendingar tóku á móti Íslendingum. Allir voru samt voða næs við okkur, flestir virtust ekki einu sinni vita af bankaerfiðleikum Íslendinga. Fyrstu tvær – þrjár vikurnar voru alveg frábærar. London var æðisleg þarna í lok október, við Inga kíktum á markaði og skoðuðum garða og bara löbbuðum út um allt. Það var líka frábært að ferðast með Snæfríði, fórum til Derby og skoðuðum heimahaga Mr. Darcy, fórum til Cambridge og skoðuðum háskólana. Versta var samt bara að þurfa að hugsa um peninga alla daga. 

Lífið var ágætt í Manchester, margar ferðir voru farnar í Arndale Center (aðalega samt til að fá okkur að borða) og Royal Northern College of Music, skólann hennar Dagrúnar frænku, til að ofnota netið. Við rétt sluppum við að heimsækja perra til að skoða herbergi og enduðum í hálfgerðu suburb herbergi. Við fórum líka á McFly tónleika, þar sem meðal aldurinn var örugglega 19-20 ára, að meðtöldum öllum foreldrunum sem fylgdu litlu stelpunum (já og homma parinu sem sat fyrir framan okkur). Danny og Tom spiluðu veikir, en bættu það upp við að vera ofur krúttlegir (sérstaklega Danny). 

Ferðinni lauk svo á heimsókn til Köben, ég var þar viku lengur en Inga (enda kannski ekkert voða spennandi að vera lengi hjá annara manna fjölskyldu). Maður gerði svosum ekki mikið, en það var voða næs að fá að vesenast með Hrafnkeli og fara í gegnum flakkarann hjá Eddu og Dodda. Ég fór samt nokkrum sinnum í Fisketorvet, og við Inga kíktum líka í Tivoli (það skemmdi samt pínu að ég var alveg að verða veik).

Letilífið tók svo við þegar ég kom heim. Ég að vísu lagaði eitthvað pínu til, bakaði nokkrar sortir og sótti um í HA. Jólin voru líka fátækleg, við vorum bara þrjú í kotinu. Áramótin voru aðeins stærri, en samt flúði ég staðinn eftir matinn.

Ég skálaði nýju ári heima hjá Ingu og fór svo í ,,partý” til Kolfinnu. Eftir alveg ágætlegt magn af áfengi var haldið í Sjallann og eftir það þá var ég rosalega mikið út um allt. Bókstaflega. Ég dansaði pínu með stelpunum, hljóp svo því ég vildi vera fremst, hljóp svo að finna stelpurnar, hljóp á klósettið, hitti fólk sem ég hef ekki hitt lengi, faðmaði alla, hljóp út um ALLT til að finna stelpurnar, fann þær, týndi þeim aftur en fann þær loks aftur í endan og labbaði með Nönnu og Ingu heim. Ég fór lokst að sofa klukkan 8 og eyddi svo gærdeginum í þynnku (og eiginlega pínu af deginum í dag…). Ég held samt að ég hafi ekki gert neitt voða heimskulegt á djamminu…

Já, það er spurning hvernig þetta ár verður, vonandi verður amk eitt ættarmót, jubilering og eitt skóla reunion. Fjöskyldan verður barninu ríkari rétt fyrir páska, Elva og fjölskylda flytja væntanlega nær Íslandi… Ég held að þetta ár verði bara ágætt þrátt fyrir kreppuna.