I’m Yours

Ugh, það er komið haust. Af hverju segi ég það? Jú, af því að það er dimmt úti, m&p eru bæði farin að vinna, fullt af kærkomnu fólki þykist eiga heima í útlöndum og er annað hvort farið eða á leiðinni út, það er alveg viðbjóðslegt veður með norðlægum vindi. Í fimmta sinn tek ég mig til og fer í gegnum allt draslið mitt, hendi drasli og hugsa “þarf ég þetta í vetur, langar mig að geyma þetta?” Það er eiginlega frekar skrítið að hugsa til þess að ég fór ekki í gegnum þetta ferli í fyrra (ja, jú ég fór til Akureyrar seint og um síðir, en ég svona nokkurn vegin tók með mér svipað drasl og ég tók með mér út, þannig að það tók ekki langan tíma). Ég man ekki hvernig mér leið þegar ég fór í gegnum þetta fyrst, líklegast var ég frekar spennt, nýr skóli og allt svoleiðis. Í öðrum bekk var ég frekar kvíðin, þar sem ég var að byrja í nýjum bekk með ókunnugu fólki. Svo eftir það var ég yfirleitt full tilhlökkunar að komast til Akureyrar.

Eftir viku verð ég komin suður. Í vor hlakkaði ég til. Í sumar var ég svona beggja blands. Núna er ég eiginlega bara ekkert að fíla þessa hugsun. Ég er með ónot í maganum. Ekki það að ég vilji eitthvað frekar vera heima, núna þegar það er farið að dimma þá fæ ég svo oft á tilfinninguna að ég sé orðin 16 ára. Og eins mikið og mér finnst ég vera gömul og vera að eldast með hverjum deginum, þá eiginlega langar mig ekki að vera 16 ára aftur. Ég er heldur ekki farin að fá efasemdir yfir því að fara í skóla, þær eru að mestu leiti farnar. Ég á svona eiginlega von á því að ég mun standa mig vel í þessu námi. Ég er líka heldur ekki kvíðin yfir því að fara að búa með bláókunnugri manneskju. Ég barasta veit ekki af hverju mér líður svona. Hugsanlega út af því að allir eru að fara. Allie og David eru farin, Lindsay fer á morgun, Christian F. fer á mánudag eða þriðjudag, Olivia kemur með mér suður og fer út á laugardaginn eftir viku (held ég), og svo er ég sjálf að fara og mun skilja Christian S., Guðrúnu og Chiöru eftir.

Ég er kannski ekki að átta mig á því að ég mun hitta aftur allt hitt fólkið þegar ég kem suður… Og ég þyrfti kannski að hætta að hlusta á niðurdrepandi tónlist…

United States of Eurasia

Maður er alltaf svo fastur í því sem koma skal, maður er svo fókuseraður á næsta atburð að maður hefur ekki tíma eða áhuga á að staldra aðeins við og njóta tímans. Eða það finnst mér amk. Ég hef alveg tekið eftir því í sumar að ég er endalaust að hugsa með tilhlökkun hvað sé langt þangað til að safnið lokar í lok dagsins, hvað er langt þangað til að ég fer í frí (sem er alltaf endalaust stutt, þar sem ég vinn alltaf bara tvo eða þrjá daga í einu), svo þegar ég er komin í frí þá hugsa ég með hálfgerðum leiða hvað er stutt þangað til að ég þarf að fara að vinna aftur. Eftir þrjá mánuði á safninu þá er ég eiginlega komin með smá leið á svona hugsun. Málið er nefnilega að ég vil ekki hugsa um hvað það er óþarflega stutt eftir. Nú þegar eru tveir sjálfboðaliðar farnir, svo fer annar á sunnudagskvöldið, þriðji fer 22. ágúst, fjórði fer 25. ágúst og svo loks fer fimmti sjálfboðaliðinn (0g ég) 28. ágúst.

Það eru vissir hlutir sem maður getur ekki beðið eftir að ljúka, eða maður getur ekki beðið eftir að eitthvað annað byrji, og svo enn aðrir hlutir sem maður vill bara ekki að endi. Ég er svo beggja blands þessa dagana, ég hlakka pínu til að hætta að vinna, ég er komin með pínu leið á túristum, en svo vil ég ekki að sumrið endi, því ég vil ekki segja bless við allt fólkið á safninu. Þetta lið hefur verið besta liðið til þessa, að mínu mati. Ég svo sannarlega vona að ég fái einhvern tímann tækifæri til að hitta þau aftur. En svo er ég pínu… ja, hrædd er kannski pínu sterkt orð, en svona apprehensive, yfir því að byrja aftur í skóla. (Sko, það er góð ástæða fyrir því að ég er að fara í ensku, ég einfaldlega á erfitt með að tjá mig á íslensku!) Ég veit að ég á svo auðvelt með það að slá þessu upp í kæruleysi og leggja ekkert á mig. Ég er alveg spennt fyrir þessu námi og það sem mig langar að gera í framtíðinni tengist þessu námi alveg fullkomlega, en ég er ekki alveg besti námsmaðurinn, svona þegar það kemur að aga og einbeitingu. Ég held að grunnskólanámið hafi komið mér aðeins of auðveldlega og núna á ég bara erfitt með að leggja á mig. En á móti kemur þá hefur enska alltaf verið það sem ég hef helst viljað leggja á mig fyrir.

Svo kemur líka það, að ég þoli ekki að byrja á hlutum. Ég nefnilega ætla mér alltaf að vera svo skipulögð, plana allt í bak og fyrir, svo fer eitthvað ekki alveg eins og ég planaði þannig að ég ákveð að bíða aðeins og sjá hvernig fer áður en ég plana meira og svo allt í einu er tíminn búinn og planið mitt er bara algjörlega useless. Svo líka langar mig alltaf að koma upp rútínu, en ég er einhvernvegin ekki rútínu manneskja (mér finnst ég alltaf þurfa að gera ráð fyrir sveigjanleika og hentugleika annarra). Maður hefði nú haldið að ég væri búin að læra eitthvað eftir 4 og hálft ár í “alvarlegu” námi.

Þetta eru hlutir sem ég velti fyrir mér, hvernig ég mun snúa mér í framtíðinni. Svo líka er vesen eins og að þinglýsa húsaleigusamningnum, sækja um húsaleigubætur, sækja um námslán, pæla í því hvert ég á að fara til að fá húslyklana mína, og hvort stúdentagarðar þurfi að vita hvenær ég ætla að flytja inn. Eða hvort að það sé bara nóg fyrir þau að vita að ég er búin að skrifa undir samninginn og borga leiguna. Allt þetta drasl er aðal ástæðan fyrir því að ég verð mjög fegin þegar ágúst klárast og september byrjar.

Stundum finnst mér ég hugsa í hringi…

LoveGame

Já, það bara gengur ekkert að blogga þessa dagana. Ég er rosa lengi búin að vera alveg að fara að blogga, en svo gerist ekki neitt. Ekki það að það er fullt búið að gerast síðan ég bloggaði síðast.

Ég er ljóshærð. Alveg rosa ljóshærð (finnst mér) og hárið er eitthvað svo stutt. En ég er mjög ánægð. Ég líka er byrjuð að nota linsur annað slagið, er að venja mig við það. Ég er samt sannfærð um það að linsurnar séu aðeins of stórar, amk er það tilfinningin sem ég fæ.

Júbileringin var frábær! Það var svo gaman og svo furðulegt eitthvað að hitta alla aftur, mér fannst stundum eins og það væri ekki heill vetur síðan ég hitti þau öll, pínu eins og að stökkva eitt ár aftur í tímann. Ég er líka enn hissa á því hversu mikið ég drakk þessa daga, það var alveg ótrúlegt magn sem fór ofan í mig. Það var samt ekkert sem var eitthvað über merkilegt sem gerðist svona eftir á að hyggja, en þetta var klikkað skemmtilegt. Og pínu sorglegt þegar við tókum hvíta kollinn af.

Ég er loksins búin að sætta mig við misheppnuðu ferðina síðasta haust. Ég nefnilega áttaði mig á því um daginn að ef að ferðin hefði farið eins og áætlað var, þá hefðum við Inga ekki komið heim fyrr en rétt fyrir 16. júní, ég hefði örugglega ekki fengið vinnu á hvalasafninu og þá hefði ég ekki kynnst öllu þessu frábæra fólki sem vinnur hérna. Mér hefur fundist fólkið síðustu ár alveg verið skemmtileg, en þau sem eru núna, þau eru bara æði. Vissulega er erfitt að tala við ítölsku stelpuna þar sem hún talar ekkert voða góða ensku, og svo er svissneska stelpan sem endurtekur allt sem maður segir á meðan maður er að tala (það er virkilega pirrandi til lengdar, en hún er mjög fín). Bandarísku stelpurnar eru að keppast um það hvor getur talað meira (þær eru svo mikið æði!). Þær líka halda að hin íslenska stelpan sé ekki alveg að fatta húmorinn þeirra, þ.a.l. líkar þeim betur við mig (hah! ). Þær líka rífast um það hvorum hópnum ég tilheyri (team awesome eða team richous (held ég), þær eru sko í sitthvorum hópnum og við Guðrún tilheyrum hvorugum) og eru líka að reyna að sannfæra mig um að mig langi frekar að fara til Bandaríkjana að læra heldur en Bretlands. Æji þau öll sömul gera lífið aðeins skemmtilegra, tala nú ekki um vinnuna

Ég veit eiginlega ekki hvað meira ég hef að segja… Magni er kominn til landsins, en kemur ekki norður fyrr en í byrjun júlí. Hrafnkell og Edda koma… fljótlega Ég man ekki dagsetninguna, en það verður ágætt að fá þau.

Já, þetta er allt voða voða gaman. Fljótlega (vonandi) fæ ég að vita meira um háskólann, ég er ennþá númer 31 á biðlista hjá stúdentagörðunum. Við Inga ætlum s.s. þangað (nema einhver geti bent okkur á ódýrt húsnæði fyrir okkur báðar…)

Nóg í bili held ég, bis Später

Supermassive Black Hole

Ég held að ég sé að drepa bloggið mitt hægt og rólega. Það er endalaust langt síðan ég bloggaði síðast og ég er heppin ef að 20 manns heimsækja bloggið yfir daginn.

Ég endur-uppgötvaði Muse um daginn og ég hef ekki getað hætt að hlusta á strákana síðan. Allan daginn út og inn. Já ókei, nema þegar ég er í vinnunni, svona helst.

Það stefnir allt í frábært sumar. Nánast allir sjálfboðaliðarnir eru komnir (bara ein stelpa sem á eftir að koma) og þetta er bara alveg fínasta fólk. Eiginlega bara frábært fólk. Bandaríkjamennirnir eru svo skemmtilega kaldhæðnir og Þjóðverjarnir gera sitt besta til að halda í við þá, það er stundum alveg hreinasta snilld að hlusta á samtölin sem eiga sér stað! Ein stelpan er alveg æði, hún bara stoppar ekki! Alltaf af og til segir hún eitthvað svo random að maður situr bara þarna og hugsar WTF! Haha já, þetta verður held ég alveg ágætt sumar vinnulega séð

Svo er ég svo heppin að ég fæ að hafa alla litlu frændur mína á klakanum í sumar, Magni kemur til Íslands 21. júní (??) og kemur vonandi í Teginn fljótlega eftir það, og svo er Edda að koma með Hrafnkel einhvern tímann eftir það (man engar dagsetningar núna…) sem er náttúrulega bara frábært. Svo er Hartmann litli alltaf að stækka og stækka (og btw þá kom einn Hartmann inn á safnið um daginn, örugglega 6-7 ára gamall… mér fannst það merkilegt ) og við erum búin að ná vel saman á skiptiborðinu

Eftir viku er svo júbilering! Shit fokk hvað ég hlakka til! Bekkjapartý á laugardaginn, árgangs-útilega á sunnudeginum, annað bekkjarpartý/gathering á mánudeginum og svo aðal veislan á þriðjudeginum! Ég er svo í fríi 17. og 18. júní þannig að ég hef nægan tíma til að vera þunn Gosh og svo fær maður að hitta fleira fólk heldur en bara Inguna (ekki það að það sé slæmt að hitta Inguna, við bara höfum sagt allt sem við höfum að segja við hvor aðra þessa dagana ).

Ég bókaði tíma í litun og klippingu á þriðjudaginn. Þetta er heljarinnar afrek þar sem ég skipti um skoðun minnst þrisvar á dag hvort ég vilji klippa hárið eða ekki. Mér finnst gaman að vera með sítt hár (mér hefur aldrei tekist að vera með það lengra en það er núna) en svo fer það svo í taugarnar á mér en ég vil helst ekki hafa hárið í teygju á almanna færi (mér líkar ekki við profilinn minn) og það er bara vesen. En núna ætla ég að klippa það aðeins (alls alls ekki stutt stutt, en styttra) og ég ætla að setja strípur. Nú er samt aðal vandamálið. Ég get ekki ákveðið mig hvort ég vilji lýsa á mér hárið eða dekkja það. I’ve done the darker thing en ég man ekki eftir því að hafa viljandi lýst á mér hárið.

Hvað segið þið? Á ég að lýsa á mér hárið eða dekkja það???