Supermassive Black Hole

Long time, no blog…

Já já, ég er í einhverju skrítnu skapi í dag. Ég er rosalega hress eitthvað, þrátt fyrir aðeins tveggja tíma svefn í nótt (fullur af draumum, urr…)! Ég nefnilega var með ömurlega magakrampa í nótt, ekki gaman. En, um helgina ætlar Ragna að vera rosa rosa dugleg:

Hún ætlar að…

• Reikna alveg heilan helling fyrir aðferðafræði próf
• Skrifa ca. 200-300 orð fyrir aðferðafræði rannsóknarskýrslu
• Skoða töflur fyrir sömu skýrslu og hugsanlega reyna að segja einhver falleg orð um þær
• Fara í ræktina í dag, á morgun og á sunnudaginn (klukkutíma í dag, hálftíma á morgun og hinn)
• Heimsækja óléttu systur mína
• Lesa eina sögu eða svo
• Kannski jafnvel lesa í sálfræði
• Vera kát og hress og bjartsýn

Já, svona ætla ég að vera dugleg. Það er samt lítil rödd in the back of my mind sem segir mér að ég eigi ekki eftir að vera svona dugleg, en hey, ég kláraði að lesa 6 kafla í AÐF og einn í ALM í þessari viku þó svo að ég vissi að ég gæti mögulega frestað því þangað til að helgin kæmi! Þess vegna hef ég alveg ágæta tilfinningu gagnvart þessu plani.

Ég verð samt að segja, ég er búin að lesa alla kaflana fyrir næsta hlutapróf í AÐF og fara í gegnum mest allt í SPSS (forritið sem við eigum að nota og þekkja) og mér finnst ég skilja þetta allt, þetta er rosa mikið straight forward, en mér finnst eins og allir í kringum mig séu að stressa sig svo mikið yfir þessu að ég er að pæla hvort að eitthvað sé að fara fram hjá mér. Ég verð reyndar líka að segja að þessa fáu tíma sem ég hef mætt í þá hef ég oftast setið og hlustað á kennarann og hugsað “shit” en þegar ég les kaflann þá finnst mér þetta ekkert mál. Mér líka finnst kennarinn tala rosa mikið eins og hún sé að tala við eintómar ljóskur. Ég á erfitt með að hlusta á kennara sem tala bara við heimska  fólkið (eða þúst, fólki sem skilur ekki einföldustu hluti) því að þegar þeir byrja að útskýra þá finnst mér þetta flækjast. Þá fíla ég mig heimska. Og það er ekki gaman. Reyndar gerir bókin þetta líka (og þegar ég hugsa út í það þá finnst mér pínu kaldhæðnislegt að kennarinn sagði í byrjun að bókin “talar niður til okkar” – það væri hennar helsti galli…) en það er auðveldara að lesa aftur og aftur og aftur útskýringarnar í bókinni en að þurfa að ákveða hvaða útskýringu maður vill hlusta á hjá kennaranum… Eða æji, ég er eiginlega bara frekar fegin að ég er ekki búin að mæta neitt rosa mikið (en það kemur svosum í ljós eftir mánudaginn hvort að það hafi borgað sig )

Oh ég sver það, ég held að ég verði að fara að taka mig á í blogginu, ég er bara með enga síu þegar kemur að því að skrifa á bloggið, ég læt bara allt flakka. Eða svona næstum allt. Þetta minnir mig pínu á eina bekkjarsystur mína úr MA

Jæja, ætli þetta sé ekki ágætt í bili

Breaking Dawn

Sálfræðin er án efa áhugaverðasta fagið sem ég er í. Ekki að það sé eitthvað auðvelt og ég á mjög erfitt með að fá mig til að lesa heima en samt, það er svo margt sem útskýrir svo margt. Og þó svo að mér finnist mjög áhugavert og stundum gaman að fá hluti staðfesta og læra meira um afhverju þetta og hitt er. Oft ef verið er að nota börn sem dæmi þá á ég mjög auðvelt með að tengja við Magna og Hrafnkel (og oft verð ég kvíðin út af því að maður þarf að vera svo anskoti nákvæmur til að fokka ekki all verulega upp í börnum, eða amk miðað við sumar lýsingarnar í bókinni þá er mesta furða að nokkur komist heill í gegnum barndóminn og unglingsárin). En stundum er þetta frekar óþægilegt að lesa þetta og maður fær hugmyndir sem gætu útskýrt afhverju ég sé svona gölluð. Ekki það að mér finnist ég vera eitthvað alvarlega gölluð en það er eitt og annað sem að ég veit að er ekki alveg eins og það ætti að vera, svona in a perfect world dæmi.

Í gær þegar ég var að læra fyrir prófið sem var í morgun byrjaði ég aðeins á 11. kafla en hætti þegar ég fattaði að sá kafli var ekki til prófs. Við byrjum á honum eftir helgi. Ég held samt að sá kafli geti útskýrt margt fyrir mér. Það stóð m.a. í byrjuninni að kaflinn ætlaði að svara spurningum eins og hvers vegna fólk fer fram úr rúminu á morgnanna, af hverju það mætir á fundi og skóla og svoleiðis (kaflinn heitir Motivation). Bara við að lesa fyrstu blaðsíðuna í kaflanum fattaði ég að það er það sem mig skortir, motivation. Ég finn mig ekki knúna til að fara fram úr rúminu á morgnana. Ég finn mig ekki knúna til að mæta í skólann og þess vegna skrópa ég oft. Of oft. Og núna er ég nokkuð viss um að þetta er ekki bara leti, þetta er skortur á motivation (íslenska orðið er algjörlega dottið úr mér).

Ég er búin að hugsa aðeins meira um næsta vetur. Stundum hugsa ég að það sé líklegast bara best að fara bara suður í HÍ, mig langar alveg til að læra þetta. En ég held samt að það væri hollara fyrir mig að gera eitthvað annað. Það er mjög erfitt samt að ákveða þetta með lýðháskólana. Mér datt reyndar í hug að maður gæti reynt bara að redda sér vinnu í haust í Noregi, slugsað eitthvað og jafnvel flakkað á milli systra næsta vetur og farið svo í lýðháskóla í DK fyrir vorönnina. Ég er nefnilega farin að hallast aðeins í þá áttina að ég nenni ekki að vera í einhverjum kristnum skóla þar sem áfengi er algjörlega bannað, mér finnst ég vera orðin nógu fullorðin til að eiga rétt á því að hafa þann kost að fá mér aðeins í tánna.

Og svo aðeins að lokum, ef einhverjum hefur dottið í hug að lesa Twilight seríuna, endilega lesa fyrstu bókina (Twilight), mér finnst hún góð, og það má alveg lesa næstu bókina (New Moon) en endilega sleppið því að lesa hinar tvær (Eclipse og Breaking Dawn). Nema þið hafið sérstaklega gaman af sápum. Þær eru allar alveg ágætlega væmnar en síðustu tvær eru algjörlega ælu væmnar. Ekki það að stundum getur það orðið þokkalega fyndið…

Womanizer

Kjáninn ég ákvað að sofa ekkert í nótt. Ég er því búin að vera vakandi frá því ca. eitt (13:00) í gær, sunnudag. Ég var alveg hrikalega fersk í morgun þegar ég var að taka mig til fyrir skólann og ég er að meina það, engin kaldhæðni Svo eftir nokkrar mínútur í tíma fór slenið að leggjast á  mig og það varð æ erfiðara að gera mig skiljanlega. Ég fékk alveg svefngalsakast þegar við Inga vorum að taka okkur til til að fara heim. En já, ég fór svo heim en ég fór ekki að sofa út af því að ég þurfti að mæta aftur í tíma eftir einn og hálfan tíma. Mætti aftur í tíma og átti alveg hrikalega erfitt með að skrifa niður glósur, ég náði alltaf bara byrjununum á setningunum… Mér reyndar finnst það sem stendur á glærunum bara mjög vel útskýrt oftast þannig að mér finnst ekki alltaf alveg nauðsynlegt að fara að skrifa niður einhver auka dæmi sem gellan tekur fyrir ljóskurnar.

Eftir tíma fékk ég að sjá síðasta sálfræðiprófið og ég er bara mjög sátt, það sem ég var alveg viss um að væri rétt var rétt, það sem mér fannst rökrétt var líka mjög oft rétt og þar sem ég var bara alls ekki viss kom meira að segja stundum út rétt. Ef ég hefði skrifað meira í hugtökunum þá hefði ég örugglega getað nælt mér í nokkra fleiri punkta. Muna það næst!

Vá, mér finnst ég vera rosalega andlega fersk og vakandi en ég finn alveg hvernig líkaminn þráir smá svefn… ég held að það væri sniðugt að taka sér smá lúr svo að maður geti virkað eitthvað í ræktinni í dag…

Ah, ég ætlaði að segja frá þróun mála í lýðháskólaskoðun. Ég er búin að kanna skóla í Noregi og Danmörku (er búin að útiloka Svíþjóð) og ég get:

a) farið í skóla til Noregs í heilan vetur, lært alveg heilan helling og kynnst fullt af fólki, verið áfengislaus og kristin,

b) farið í skóla í Danmörku í eina önn, lært alveg slatta og kynnst alveg slatta af fólki, djammað með áfengi og vita ekkert hvað ég eigi að gera seinni önnina….

Það er s.s. áfengi/önn vs. kristni/vetur sem er aðal vandamálið hjá mér. Ég þarf ekkert áfengi, ég er ekki vön að drekka voða oft sko. En ég væri samt alveg til í að hafa kost á því og ég væri líka alveg til í að vera laus við trúnna… Líka ein ástæðan fyrir því að ég djamma ekki mikið er að ég er ekkert voða mikið né oft með fólki sem djammar. En ef ég fer í bara eina önn þá ruglast algjörlega nám og annað, því HÍ tekur ekki in nemendur í sálfræði á vorönn (ég gæti mögulega spurt hvort að þetta nám sem ég er í núna geti gilt eitthvað fyrir fyrri önn í HÍ…)… Já, þetta er endalaust heilabrot :S

Vúhú :D

Já, ég er búin að fá út úr prófinu sem ég fór í fyrir tveim vikum síðan, fyrsta prófið í sálfræði. Ég er ekkert smá sátt við einkunina, þó að það sé bara 6. Málið er nefnilega að áður en ég sá hana þá heyrði ég fólk tala um 3 og 4 Svo líka er hægt að sjá svona statistics á blakki og svona er þetta:

Fjöldi í prófi: 26

Meðaleinkunn: 4,8

Miðgildi: 4,9

Hæsta gildi: 8,4

Lægsta gildi: 1,4

Staðalfrávik: 1,52

Ég er í top 6 (það eru 4 í 5,88-6,72 og svo tveir fyrir ofan) Mér finnst þetta vera rosa gott, sérstaklega út af því að ég skautaði yfir kaflann sem fjallar um heilann og mér fannst ég ekki vera neitt voða vel lesin miðað við alla hina (eða amk marga)… Og ég held að mér hafi gengið ágætlega í aðferðafræði prófinu, slepti bara einu dæmi og ég held að ég hafi getað klórað mig í gegnum margt af því sem ég var ekki alveg viss um…

For You

Það virðist sem að dugnaðurinn við að læra fyrir sálfræðipróf hafi ákveðið að halda áfram. Ég kláraði EIR heimaverkefnið mitt í gær og er búin að lesa hellings í stærðfræðibókinni minni (en ég gafst upp því hún er eiginlega frekar heimskuleg og þetta er ekkert nýtt). Á morgun ætla ég svo að lesa aðeins fyrir EIR og byrja á næsta kafla í sálfræðibókinni. Ég verð samt að segja að mér finnst sálfræðibókin áhugaverðasta bókin af öllu bókaflóðinu í skólanum. Eða mér finnst ég hafa lært lang mest í því fagi. Ég verð samt rosa oft ósátt við kennarann þar sem hún er stundum rosalega þröngsýn. Það er samt eiginlega frekar erfitt að útskýra hvernig, en stundum er eins og hún neiti að viðurkenna að hún heyrði spurninguna vitlaust, eða að hún neiti að leiðrétta sig. Um daginn þá var ein stelpan sem spurði spurningu en orðaði hana ekki alveg nógu vel (hún er frá Færeyjum) og hún þurfti nánast að rífast við kennarann til að fá hana til að skilja spurninguna rétt. Æji, ég get ekki útskýrt þetta alveg nógu vel, en hún (kennarinn) fer amk rosa oft í taugarnar á mér. Sérstaklega þegar hún segir vövðar (í staðin fyrir vöðvar).

Ég er farin að verða virkilega pirruð út í bankann, eða konuna í bankanum, þessa dagana. Ég hefði bara átt að bíða með að sækja um þetta helvítis námslán, þá hefði ég ekki þurft að láta breyta því og ekki þurft að fara svona oft niðureftir til að láta laga peninginn minn. Ég fór niðureftir fyrir tveim vikum síðan, lét breyta þessu drasli (sem, btw, var miklu flóknara en hún sagði að það væri) og hún sagði að það mundi koma inn eftir viku. Ég hringdi loks á fimmtudaginn, þar sem þetta var ekki enn komið, og spurði hvað væri málið, þá náttúrulega þurfti hún að fiffa eitthvað í tölvunni til að þetta kæmi inn á minn reikning. En svo sagði hún mér að ég fengi febrúar skammtinn í gær þar sem 1. feb er á sunnudaginn þannig að ég sagði að ég gæti nú alveg fengið restina af janúar skammtinum bara þá. Ég er enn bara með 56 krónur inni á reikningnum mínum! Ég verð svo pirruð við að hugsa um allt þetta vesen!

Annars er lífið bara gott. Við Inga erum búnar að vera duglegar í ræktinni, ég er búin að vera duglegri í að borða ekki rusl mat, ég er í lúxúsnum heima hjá m&p og mamma fyllti á bensínið mitt í gær. Og pabbi kíkti á bílinn og sagði að það væri ekkert að. Mamma líka keypti sér nýjan tölvustól þar sem mig vantar tölvustól heima (mamma er með minn) og hún sendi mig bara með þennan nýja heim og við skiptum svo í sumar. 

Ég var að skoða myndir af Hrafnkeli og Magna á barnalandinu hans Hrafnkels um daginn, myndir frá því að Keli var lítill, og ég sakna þeirra ekkert smá þessa dagana! Það eru komnir tveir mánuðir síðan ég hitti Hrafnkel síðast og sjö síðan ég hitti Magna. Mér finnst þetta alveg hræðilegt ástand. Mér finnst eiginlega verst að það er svo flókið og svo dýrt að fara til Bandaríkjana að það er tæplega í boði að heimsækja Magna og co., þó svo að manni langi rosalega til þess. En svona er þetta…

Run

Á þriðjudaginn munaði aðeins um tvær heimsóknir að þið slæðuð út metið síðan í desember, þegar fjöldi heimsókna fór upp í 56.

Ég er á mörgum mörkum í dag. Ég er aðeins farin að láta í mér heyra í tímum. Ég kannski tek ekki þátt í umræðum en ég bendi á eitt og annað. Ég er líka alveg á mörkunum með að hafa áhuga á það sem við erum að læra um núna.

Ég hef aldrei verið neitt rosalega hrifin af líffræði en núna erum við einmitt að fara í gegnum líffræðilega hlutann í sálfræði. Ég samt veit ekki alveg hvernig það hjálpar mér, sem ætla í klíníska sálfræði (eða amk ekki í líffræðilega sálfræði), að læra um taugafrumur í auganu. Ég skil kannski afhverju við þurfum að læra um ákveðin svæði í heilanum (eins og mandlan, sem maður þarf að skemma til að laga House) til að vita hvernig þau svæði stjórna persónuninni og svoleiðis, en æji, afhverju þurfum við að læra hvað draslið í auganu heitir… En sumt er alveg áhugavert, eins og að ef þú horfir á t.d. rauðan lit geggjað lengi þá sérðu grænt ef þú horfir á hvítan vegg (ég held samt að maður greini frekar litinn ef maður horfir á grænan og horfir síðann á vegginn, þá sérðu rauðan) og þess vegna þá sérðu svart þegar þú horfir of lengi í sólina (þá sérðu í raun blátt). Og ég skil loksins hvað litblinda gengur út á.

Æji þetta er samt alveg sálfræðilegt afhverju mér finnst þetta takmarkað áhugavert. Málið er að ég er svo viss um að ég eigi ekki eftir að skilja þetta, ég muni ekki ná þessu og mér finnst leiðinlegt þegar ég skil ekki. Mér finnst gaman þegar ég skil eitthvað (sama gildir um stærðfræði, um leið og ég hætti að skilja þá hætti mér að finnast þetta gaman og núna finnst mér stæ ekkert rosa skemmtileg út af því að ég er svo viss um að ég eigi ekki eftir að skilja). En þetta er allt að koma, því meira og betur sem ég les því meira skil ég og því skemmtilegra finnst mér þetta (vonandi)

Cold Desert

Kominn tími á blogg? Já ég held það bara. Og vissulega er eina skiptið sem ég hef nennu í að blogga þá er ég í skólanum :S En það eru frímínútur og ég er búin að hugsa um að blogga í alveg dágóðan tíma. Annars verð ég að segja að ég er mjög sátt við kommentaflóðið á síðustu færslu!

Jæja, fyrsta alvöru vikan er á enda (því ég er í fríi á föstudögum) og þetta leggst svona misvel í mig. Hópurinn sem ég er með í aðferðafræðinni er bara fínn, svona ennþá þá hef ég bara flotið með (feimni) og þær alveg hjálpa mér að yfirstíga feimnina, sem er bara frábært. Ég er búin að vera þokkalega dugleg líka að lesa, byrjaði um daginn að fara yfir efnið eins og sálfræðibókin segir að maður eigi að fara yfir efnið en ég held að mér finnist þægilegra að lesa kaflann eftir tímann, því þá skil ég betur kaflann og mér finnst þetta yfir höfuð áhugaverðara þegar ég er komin með smá grunn. Ég fann þetta eiginlega mjög vel þegar maður las Hamlet í 4.A og líka í rauninni þá lenti ég oft í því að mér fannst sumar bækurnar frekar áhugaverðar þegar ég var að lesa þær helgina fyrir próf…

Ég fór í fyrsta sálfræðitímann á mánudaginn og ég fékk algjört stresskasst. Eftir tímann fór ég gráti nær niður á Glerártorg, keypti mér herðatré (út af því að mig vantaði svoleiðis) og svo gommu af nammi og gosi. Þegar ég kom heim þá var mér farið að líða aðeins betur og ég borðaði nú ekki allt nammið mitt. Ég er svo búin að taka það námskeið í sátt, ég er búin að heyra fullt af fólki sem ætlar ,,bara” að lesa sálfræði bókina, ekki hinar bækurnar, eða lesa bara glósurnar og svoleiðis. Þannig að námið er ekki alveg jafn alvarlegt og kennararnir eru búnir að segja (jú, ég veit að þetta er alvarlegt og þannig, en þetta er ekkert til að panica yfir). 

Eigindlegar rannsóknir hljóma bara alveg ágætlega, svolítið mikið af greinum sem við þurfum að fara sjálf og ljósrita, en svo er fullt af verkefnum sem verða eflaust áhugaverð þó svo að þau ýti undir feimnina. Og bæ ðe vei þá er það ekki eins og að smella fingrum að komast yfir feimni og ,,láta sig hafa það.” Málið við feimni er það að maður getur ekki látið sig hafa það án þess að fá stresskast dauðans og oft er það þannig að þegar maður getur hugsað sér að láta sig hafa það þá er momentið farið. Survival of the fittest, það eru þeir sem eru ekki feimnir sem láta raddir sínar heyrast og láta sig hafa það. Ef þú lætur þig hafa það þá ertu ekki full on feimin!

Ég er oft mjög opinská á blogginu mínu og á facebook, en það er algjörlega af því að ég get tekið minn tíma í að skrifa það sem ég vil segja, það kemur ekki hálvitalega út eins og kemur stundum fyrir þegar maður er í alvöru samræðum. Ég held að það séu tvær manneskjur í öllum heiminum sem ég get sagt nákvæmlega hvað sem er, orðað það hvernig sem er og ekki liðið eins og hálvita. Þegar ég tala við alla aðra þá þarf ég að hugsa vel um það sem ég ætla að segja og oft ef ég tek sénsinn og byrja að segja eitthvað sem ég er ekki alveg viss um hvernig endar þá panica ég þegar ég átta mig á því og vonast til þess að ég komi einhverju vitrænu út úr mér. Þetta er alvarlega heftandi ástand að vera svona feimin. Við Inga erum mjög svipaðar að þessu leiti og þegar ég áttaði mig á því að eina fólkið sem við töluðum við úti í Bretlandi var fólk sem við ætluðum að leigja hjá og fólk í afgreiðslu þá var ég miður mín. Jú, við töluðum við kannski tvær eða þrjár manneskjur sem við deildum herbergi með. Það er ekki eins og ég vilji vera svona feimin og félagslega heft, en það þarf bara svo rosalega drastískar breytingar til að ég geti mögulega komist yfir þetta. Og ég verð að segja að ég hef farið framförum á síðustu fjórum árum.

Já, þetta blogg átti að vera um námið mitt en það hefur breyst aðeins… Bara svona í lokinn (út af því að ég er búin að tala um öll hin námskeiðin) þá held ég að upplýsingarýnið verði ömurlegasta fagið. Einhverskonar heimspekilegur áfangi, sem mér finnst svosum áhugavert þannig séð, en heimspeki er oft of freðin til að ég skilji hana, eða þ.e. þegar annað fólk er að tala um eitthvað í heimspekilegum tóni þá finnst mér ég freðna upp og vera með IQ 20…

Mean – Median – Mode

Ég sit hér í stofu 14 í húsi HA á Þórunnarstræti og er að jafna mig eftir fyrsta tímann í EIR (eigindlegar rannsóknaraðferðir) og það eru góðar 20 mínútur í næsta tíma. Ég verð að segja að ég er farin að hallast að því að þetta nám sé ekki alveg sniðið fyrir mig. Ég er svo ofsa ofsa feimin að það er ekki eðlilegt. Eða amk held ég að það sé óeðlilegt. Það er ekkert mál fyrir mig að skrifa um allt og ekkert á bloggið og á facebook en það að þurfa að tala við aðrar manneskjur sem ég þekki ekki neitt er alveg terrifying! Mér finnst alveg nógu slæmt að ég þarf að kynnast fólki innan bekkjarins (sem btw virðist sem allir þekki alla nú þegar (líka þeir sem voru að byrja núna)) og gera eitthvað hópaverkefni í aðferðafræði, en svo þarf ég að gera verkefni alveg ein þar sem ég þarf að tala við Jón og Guggu út í bæ. Ef ég gæti bara lesið heima og hlustað á fyrirlestrana og skrifað einhverjar skýrslur þá væri þetta eitthvað fyrir mig. Mig langar svo til að naga fínu löngu neglurnar mínar af spenningi núna. Meira að segja bækurnar eru búnar að segja að fólk verði að komast yfir feimnina til að geta gert eitthvað af viti (það var nefnilega það sem kennarinn sagði í morgunn. Og hann vill ekki að fólk sé að senda honum e-mail, fólk á frekar að hringja og ef fólk sendir e-mail þá mun hann hringja til baka. Fokk, ég hata að tala í síma!).

En það eru góðir hlutir líka. Bækurnar sem ég er byrjuð á hljóma mjög vel (jú vissulega, pínu þurrar, en þær fjalla um hluti sem ég hef áhuga á). Aðferðafræðin er ekki scary og þó svo að ALM bókin sé þykk og ógnvekjandi þá býður hún upp á spennandi hluti. Líka eina hópaverkefnið í AÐF er að byrja og það var innifalið að hver hópur yrði að hafa einn eða tvo nýnema, þannig að maður er ekki alveg screwed. Og vissulega hljóma verkefnin í EIR alveg þokkalega spennandi, svona ef maður horfir vísindalega á þetta. Og við eigum að horfa á Silence of the Lambs fyrir EIR. Og kennarinn í AÐF hljómar eins og einhver sem talar inn á barnaefni (eða amk barnaefnið fyrir svona 5-10 árum).

Jájá, þetta verður spennandi…

2009, trúiru því??

Já, nýtt ár komið. Ég sem var rétt farin að venjast gamla árinu. Ég held að það sé samt tími til að líta yfir farinn veg:

Ég byrjaði árið á að plana heimsreisuna í samráði við Ingu og Snæfríði. Þá stóð enn til að fara til New York um áramótin og oh boy, that sure has changed. Ég kláraði næst síðustu önnina mín í MA, náði prófunum mínum og varð loksins stúdent í þýsku og frönsku.

Snemma í febrúar out-smart-aði ég nágranna mína og sýndi einstaka hæfileika í að losa bíl úr skafli. Nokkrum dögum seinna átti ég eitt besta afmæli ever, fékk kökur og gott, djammaði með stelpunum, fór út að borða með fjölskyldunni. Fyrst núna er ég farin að jafna mig á áfallinu að verða tvítug (og farin að kvíða næsta afmæli…)

Nám- og starfskynningin setti öll námsplön úr skorðum hjá mér. Fyrir þessa ferð var ég alveg búin að ákveða að fara í sálfræði, en nú langaði mig að fara í fatahönnun, ensku (eða annað tungumál), kennarann… svo ótal margt. Skemmtilegt samt hvernig lífið fer í hringi

Í lok febrúar fékk ég mér nýja tölvu þegar hin gaf algjörlega upp öndina.

Mamma og pabbi buðu mér til Köben um páskana í staðin fyrir útskriftar veislu. Ég átti góða stund heima hjá systu, Dodda og Hrafnkeli. (Miðað við færsluna sem ég skrifaði 15. mars þá hefur Hrafnkell fullorðnast ekkert smá síðan þá!!) Ég fór í dýragarðinn hans Kela og heimsótti Carlsberg.

Ég fór í fyrsta skipti til Frakklands. FER óvissuferðinni var heitið til La Rochelle ásamt Snow, Silju og Dagnýu. Ég brann voða fallega og varð ástfangin af bænum. Einhvern daginn mun ég fara þangað aftur.

Elva gifti sig og hélt smá gathering heima hjá mömmu og pabba. Það er frekar skrítin tilhugsun að hún sé orðin gift kona, en Jorrit er fínasti maður, verst að hann þurfti að stela henni og fara með hana til Bandaríkjanna.

Í lok maí kláraði ég loksins námið mitt í MA. Dimissio var vel heppnað og elskulegu busarnir okkar fylltu okkur af nammi. Dimissio djammið var svo bara best. Eitt og annað sem maður gerði í síðasta sinn, manni fannst eins og lífið væri á enda þessa síðustu daga í MA. Svo var bara útskrift 17. júní!! Nei sorry, brautskráning. Gott veður, fallegt fólk og góður matur. Versta var samt að ég gleymdi að taka Carminuna með mér í bæinn þannig að ég gat ekki fengið alla hina til að skrifa í bókina mína.

Ég byrjaði aftur að vinna á Hvalasafninu í júní og seinna fékk ég vinnu sem guide hjá Norðursiglingu. Ég eyddi sumrinu í að vinna vinna vinna, fór ekki í eina útilegu. Ég fór með danska pólitíkusa um safnið, á dönsku! Svo þurfti ég líka að stökkva á milli báta eitt skiptið, það var mjög merkilegt.

Í júlí bókuðum við Inga  loks miða til London. Ég man ekki nákvæmlega hvenær ferðin okkar breyttist, en núna stóð til að fara til Englands, Frakklands, Þýskalands og svo bakpokast í maí. Við bókuðum líka gistingu (djöfull hefði ég samt verið til í að borga alla gistinguna þá, þar sem pundið hækkaði svolítið mikið í október…) og svoleiðis.

Margt fleira skemmtilegt skeði um sumarið: Edda og Hrafnkell komu í heimsókn, sem lífgaði aldeilis upp á sumarið. Valdís tilkynnti um óléttuna sína. Ég fór í river-rafting með pabba og fleiri ættingjum. Ég sá andanefjur í fyrsta skiptið (og svo sá maður ekkert annað í einn og hálfan mánuð). Ég fór í óteljandi staffapartý, var samt yfirleitt edrú. Ég fór tvisvar suður um haustið með Ingu (og Snow kom örugglega með í annað skiptið).

Loksins kom að því að við Inga flúðum land, auðvitað var það samt rétt eftir að bankakerfið hrundi og maður heyrði fullt af hræðilegum sögum af því hvernig útlendingar tóku á móti Íslendingum. Allir voru samt voða næs við okkur, flestir virtust ekki einu sinni vita af bankaerfiðleikum Íslendinga. Fyrstu tvær – þrjár vikurnar voru alveg frábærar. London var æðisleg þarna í lok október, við Inga kíktum á markaði og skoðuðum garða og bara löbbuðum út um allt. Það var líka frábært að ferðast með Snæfríði, fórum til Derby og skoðuðum heimahaga Mr. Darcy, fórum til Cambridge og skoðuðum háskólana. Versta var samt bara að þurfa að hugsa um peninga alla daga. 

Lífið var ágætt í Manchester, margar ferðir voru farnar í Arndale Center (aðalega samt til að fá okkur að borða) og Royal Northern College of Music, skólann hennar Dagrúnar frænku, til að ofnota netið. Við rétt sluppum við að heimsækja perra til að skoða herbergi og enduðum í hálfgerðu suburb herbergi. Við fórum líka á McFly tónleika, þar sem meðal aldurinn var örugglega 19-20 ára, að meðtöldum öllum foreldrunum sem fylgdu litlu stelpunum (já og homma parinu sem sat fyrir framan okkur). Danny og Tom spiluðu veikir, en bættu það upp við að vera ofur krúttlegir (sérstaklega Danny). 

Ferðinni lauk svo á heimsókn til Köben, ég var þar viku lengur en Inga (enda kannski ekkert voða spennandi að vera lengi hjá annara manna fjölskyldu). Maður gerði svosum ekki mikið, en það var voða næs að fá að vesenast með Hrafnkeli og fara í gegnum flakkarann hjá Eddu og Dodda. Ég fór samt nokkrum sinnum í Fisketorvet, og við Inga kíktum líka í Tivoli (það skemmdi samt pínu að ég var alveg að verða veik).

Letilífið tók svo við þegar ég kom heim. Ég að vísu lagaði eitthvað pínu til, bakaði nokkrar sortir og sótti um í HA. Jólin voru líka fátækleg, við vorum bara þrjú í kotinu. Áramótin voru aðeins stærri, en samt flúði ég staðinn eftir matinn.

Ég skálaði nýju ári heima hjá Ingu og fór svo í ,,partý” til Kolfinnu. Eftir alveg ágætlegt magn af áfengi var haldið í Sjallann og eftir það þá var ég rosalega mikið út um allt. Bókstaflega. Ég dansaði pínu með stelpunum, hljóp svo því ég vildi vera fremst, hljóp svo að finna stelpurnar, hljóp á klósettið, hitti fólk sem ég hef ekki hitt lengi, faðmaði alla, hljóp út um ALLT til að finna stelpurnar, fann þær, týndi þeim aftur en fann þær loks aftur í endan og labbaði með Nönnu og Ingu heim. Ég fór lokst að sofa klukkan 8 og eyddi svo gærdeginum í þynnku (og eiginlega pínu af deginum í dag…). Ég held samt að ég hafi ekki gert neitt voða heimskulegt á djamminu…

Já, það er spurning hvernig þetta ár verður, vonandi verður amk eitt ættarmót, jubilering og eitt skóla reunion. Fjöskyldan verður barninu ríkari rétt fyrir páska, Elva og fjölskylda flytja væntanlega nær Íslandi… Ég held að þetta ár verði bara ágætt þrátt fyrir kreppuna.

Live Your Life

Já, Ragna er að baka. Hún er búin að setja í öll deigin (Sörurnar eru samt pínu vafasamar, bíð eftir því að mamma kemur heim) og búin að baka tvær plötur af Amerískum smákökum, og ég verð að segja að þær hafa aldrei verið jafn perfect og jafn góðar! Ég byrjaði náttúrulega á þeim út af því að þær eru mínar uppáhalds og ég held að ég hafi smakkað deigið of mikið í morgun, þess vegna þegar ég sá að klukkan var orðin þrjú hugsaði ég ,,shit, ég á eftir að borða” Ég verð líka að passa mig að borða ekki of mikið af smákökunum núna svo að mamma og pabbi fái einhverjar kökur líka…

Ég er farin að sætta mig ansi mikið við að vera heima í vetur. Ég er búin að fara tvisvar til Akureyrar í hálkunni og það reddaðist allt saman. Ég líka tók kuldann og snjóinn í sátt um daginn (eða nóttina) þegar ég leit út um gluggann og himininn var svo fallega blár og stjörnubjartur og tunglið nánast fullt. Snjórinn glitraði og það bærðist ekki hár á höfði (ég reyndar sá engin höfuð úti, en amk ekkert hreyfðist). Það er fátt jafn fallegt og sveitin kæra á rólegu vetrarkvöldi. Svo líka um daginn þegar ég var að fara til Akureyrar var svo frábær birta og himininn milli fjallanna var fjólublár í rótina og varð svo bleikar og bleikari og á bak við mig var fallegur baby blár. Ég samt sakna þess að vera ekki að upplifa eitthvað nýtt, sjá fallegu jólaljósin í Manchester og svona.

Það kannski sýnir hvað ég hef ógurlega mikinn tíma á mínum höndum, en ég hef aldrei verið jafn mikið á facebook og þessa dagana. Vanalega rétt kíki ég inn til að athuga statusinn á öðrum og svoleiðis, en núna er ég á fullu í að leika mér og leita af fólki og stofna hópa og svoleiðis. Ég er eitthvað farin að sýslast í að safna hafró fólki saman á reunion næsta sumar, sem ég var búin að lofa mér að gera ekki, eða amk taka það ekki að mér nema ef einhver bæði mig sérstaklega um það…

Ég fór í gær inneftir til að skila inn stúdentsprófsskírteini og mynd til HA, ég er s.s. búin að sækja um í sálfræði. Svo fæ ég væntanlega að vita í lok vikunnar hvort að þeir samþykki þetta. Svo fékk ég líka e-mail frá ítalskri fjölskyldu sem vill fá mig sem au pair. Ég samt er alveg til í að fara í háskóla núna, mér finnst ég vera orðin nógu gömul og þetta yrði auðveldara (í skipulagningu) heldur en svo margt annað. Ég er pottþétt manneskjan sem fer auðveldu leiðina. Svo get ég líka ferðast þegar ég verð stór. Hrafnhildur var 29 ára og eflaust langt frá því að hætta að ferðast, ég hef enn 9 (eiginlega rúmlega 8) ár í það.

Ég sá að það voru 32 innlit hérna í gær, en samt er ég bara búin að fá tvö komment… ég stórlega efast að þær hafi kíkt 16 sinnum hvor, bara í gær… hverjir eru að kíkja hingað inn?