Þúsund sinnum segðu já

Ég var að fara yfir titlana hjá mér og setja inn flytjendur á Titla síðuna, ég komst að því að ég hef verið frekar upptekin við Muse upp á síðkastið, eða amk þegar ég blogga.

Ein vika þangað til skólinn byrjar. Eftir fjóra daga verð ég á leiðini suður. Þrír vinnudagar eftir. Ein hvalaskoðunarferð eftir (vonandi).

Fyrir helgina fékk ég gríðarlegt kvíðakast þegar ég ætlaði að fara að sofa, það var mjög óþægilegt. Mér finnst líka eins og hausinn á mér sé alveg yfirfullur af hlutum sem ég þarf að gera, þarf að klára, muna eftir. Eins og venjulega þegar mér líður svoleiðis þá gríp ég í eina stílabók eða eitthvað blað og byrja að skrifa niður, flokka atriðin (fyrir vinnu, skóla, flutning, pappírsvinna), ákveð hvenær ég hef tíma til að gera hlutina, skrifa niður símanúmer. Þetta er eina leiðin fyrir mig til að komast yfir þessa yfirþyrmandi tilfinningu að ég sé að verða of sein að gera þetta og hitt, eða ég er svo viss um að ég gleymi að gera eitthvað (sem gerist voða oft). Sko, ég kann alveg að vera skipulögð þegar ég þarf á því að halda.

Ég er búin að skrifa niður það sem ég vil tala um við Erlu í óformlega staffaviðtalinu á fimmtudaginn, ég er búin að hringja í bankann og biðja um nýtt debitkort (ég gleymdi mínu á Ak á laugardaginn og svo rennur það út í september hvort eð er), þarf bara að sækja það á föstudaginn. Ég er líka búin að skrifa niður hvað ég tek með mér á föstudaginn og hvað m&p eiga að taka með sér þegar þau koma suður. Ég hef það samt á tilfinningunni að jafnvel þó ég sé búin að útskýra oft og mörgum sinnum að ég ætli ekki að taka mikið með mér, að þau haldi samt að ég ætli að taka meirihlutann með mér. Þau kannski átta sig á því á föstudaginn þegar megnið af dótinu mínu verður ennþá heima…

Mamma líka áttaði sig loksins á því um helgina hvernig vaktaplanið mitt virkar, en svo auðvitað þurfti ég að rústa því með því að tilkynna að ég er að vinna fjóra daga í röð (í staðin fyrir þessa venjulegu tvo í byrjun vikunar). Pabbi er ekki enn búinn að ná þessu. Reyndar verð ég að nefna að þau skildu ekkert í vaktaplaninu fyrsta árið mitt (vinna þrjá daga, frí þrjá daga), og í fyrra þegar ég hengdi dagatalið mitt upp á ísskápinn, þá samt voru þau ekki að ná því hvenær ég væri í fríi og hvenær ég væri að vinna. Þau voru samt algjörlega búin að ná þrír dagar/þrír dagar núna í sumar, too bad að það var búið að breyta vaktaplaninu…

Ég er pínu stressuð, en mér líður betur þegar ég hlusta á Þúsund sinnum segðu já, með Togga og Ourlives, og I’m Yours, með Jason Mraz.

P.S. – Hver er búin að vera viðbjóðslega dugleg að blogga í þessum mánuði? Fimm blogg eru miklar framfarir fyrir sumarið

I’m Yours

Ugh, það er komið haust. Af hverju segi ég það? Jú, af því að það er dimmt úti, m&p eru bæði farin að vinna, fullt af kærkomnu fólki þykist eiga heima í útlöndum og er annað hvort farið eða á leiðinni út, það er alveg viðbjóðslegt veður með norðlægum vindi. Í fimmta sinn tek ég mig til og fer í gegnum allt draslið mitt, hendi drasli og hugsa “þarf ég þetta í vetur, langar mig að geyma þetta?” Það er eiginlega frekar skrítið að hugsa til þess að ég fór ekki í gegnum þetta ferli í fyrra (ja, jú ég fór til Akureyrar seint og um síðir, en ég svona nokkurn vegin tók með mér svipað drasl og ég tók með mér út, þannig að það tók ekki langan tíma). Ég man ekki hvernig mér leið þegar ég fór í gegnum þetta fyrst, líklegast var ég frekar spennt, nýr skóli og allt svoleiðis. Í öðrum bekk var ég frekar kvíðin, þar sem ég var að byrja í nýjum bekk með ókunnugu fólki. Svo eftir það var ég yfirleitt full tilhlökkunar að komast til Akureyrar.

Eftir viku verð ég komin suður. Í vor hlakkaði ég til. Í sumar var ég svona beggja blands. Núna er ég eiginlega bara ekkert að fíla þessa hugsun. Ég er með ónot í maganum. Ekki það að ég vilji eitthvað frekar vera heima, núna þegar það er farið að dimma þá fæ ég svo oft á tilfinninguna að ég sé orðin 16 ára. Og eins mikið og mér finnst ég vera gömul og vera að eldast með hverjum deginum, þá eiginlega langar mig ekki að vera 16 ára aftur. Ég er heldur ekki farin að fá efasemdir yfir því að fara í skóla, þær eru að mestu leiti farnar. Ég á svona eiginlega von á því að ég mun standa mig vel í þessu námi. Ég er líka heldur ekki kvíðin yfir því að fara að búa með bláókunnugri manneskju. Ég barasta veit ekki af hverju mér líður svona. Hugsanlega út af því að allir eru að fara. Allie og David eru farin, Lindsay fer á morgun, Christian F. fer á mánudag eða þriðjudag, Olivia kemur með mér suður og fer út á laugardaginn eftir viku (held ég), og svo er ég sjálf að fara og mun skilja Christian S., Guðrúnu og Chiöru eftir.

Ég er kannski ekki að átta mig á því að ég mun hitta aftur allt hitt fólkið þegar ég kem suður… Og ég þyrfti kannski að hætta að hlusta á niðurdrepandi tónlist…

United States of Eurasia

Maður er alltaf svo fastur í því sem koma skal, maður er svo fókuseraður á næsta atburð að maður hefur ekki tíma eða áhuga á að staldra aðeins við og njóta tímans. Eða það finnst mér amk. Ég hef alveg tekið eftir því í sumar að ég er endalaust að hugsa með tilhlökkun hvað sé langt þangað til að safnið lokar í lok dagsins, hvað er langt þangað til að ég fer í frí (sem er alltaf endalaust stutt, þar sem ég vinn alltaf bara tvo eða þrjá daga í einu), svo þegar ég er komin í frí þá hugsa ég með hálfgerðum leiða hvað er stutt þangað til að ég þarf að fara að vinna aftur. Eftir þrjá mánuði á safninu þá er ég eiginlega komin með smá leið á svona hugsun. Málið er nefnilega að ég vil ekki hugsa um hvað það er óþarflega stutt eftir. Nú þegar eru tveir sjálfboðaliðar farnir, svo fer annar á sunnudagskvöldið, þriðji fer 22. ágúst, fjórði fer 25. ágúst og svo loks fer fimmti sjálfboðaliðinn (0g ég) 28. ágúst.

Það eru vissir hlutir sem maður getur ekki beðið eftir að ljúka, eða maður getur ekki beðið eftir að eitthvað annað byrji, og svo enn aðrir hlutir sem maður vill bara ekki að endi. Ég er svo beggja blands þessa dagana, ég hlakka pínu til að hætta að vinna, ég er komin með pínu leið á túristum, en svo vil ég ekki að sumrið endi, því ég vil ekki segja bless við allt fólkið á safninu. Þetta lið hefur verið besta liðið til þessa, að mínu mati. Ég svo sannarlega vona að ég fái einhvern tímann tækifæri til að hitta þau aftur. En svo er ég pínu… ja, hrædd er kannski pínu sterkt orð, en svona apprehensive, yfir því að byrja aftur í skóla. (Sko, það er góð ástæða fyrir því að ég er að fara í ensku, ég einfaldlega á erfitt með að tjá mig á íslensku!) Ég veit að ég á svo auðvelt með það að slá þessu upp í kæruleysi og leggja ekkert á mig. Ég er alveg spennt fyrir þessu námi og það sem mig langar að gera í framtíðinni tengist þessu námi alveg fullkomlega, en ég er ekki alveg besti námsmaðurinn, svona þegar það kemur að aga og einbeitingu. Ég held að grunnskólanámið hafi komið mér aðeins of auðveldlega og núna á ég bara erfitt með að leggja á mig. En á móti kemur þá hefur enska alltaf verið það sem ég hef helst viljað leggja á mig fyrir.

Svo kemur líka það, að ég þoli ekki að byrja á hlutum. Ég nefnilega ætla mér alltaf að vera svo skipulögð, plana allt í bak og fyrir, svo fer eitthvað ekki alveg eins og ég planaði þannig að ég ákveð að bíða aðeins og sjá hvernig fer áður en ég plana meira og svo allt í einu er tíminn búinn og planið mitt er bara algjörlega useless. Svo líka langar mig alltaf að koma upp rútínu, en ég er einhvernvegin ekki rútínu manneskja (mér finnst ég alltaf þurfa að gera ráð fyrir sveigjanleika og hentugleika annarra). Maður hefði nú haldið að ég væri búin að læra eitthvað eftir 4 og hálft ár í “alvarlegu” námi.

Þetta eru hlutir sem ég velti fyrir mér, hvernig ég mun snúa mér í framtíðinni. Svo líka er vesen eins og að þinglýsa húsaleigusamningnum, sækja um húsaleigubætur, sækja um námslán, pæla í því hvert ég á að fara til að fá húslyklana mína, og hvort stúdentagarðar þurfi að vita hvenær ég ætla að flytja inn. Eða hvort að það sé bara nóg fyrir þau að vita að ég er búin að skrifa undir samninginn og borga leiguna. Allt þetta drasl er aðal ástæðan fyrir því að ég verð mjög fegin þegar ágúst klárast og september byrjar.

Stundum finnst mér ég hugsa í hringi…

Hysteria

Jæja, eftir viku frí (sem gjörsamlega hvarf af einhverjum ástæðum…) er ég byrjuð að vinna á Hvalasafninu, þriðja árið í röð. Síðustu vikur er ég líka búin að dreyma nánast ekkert nema hvali (fyrir utan ákveðinn frægan einstakling og svo ákveðinn fictional character), þar sem ég hef m.a. horft á gervilega háhyrninga slátra hóp af höfrungum og synt með hrefnunum í draumalandinu. Allt voða áhugavert.

Eftir aðeins klukkutíma á safninu í gær byrjuðu augnlokin að síga, það er alveg ótrúlegt hvað maður verður þreyttur í þessu umhverfi. Ég hef svo smám saman verið að taka eftir breytingum (það eru handblásitæki á klósettunum!!!) og svo eru hérna þrír sjálfboðaliðar (allir frá Þýskalandi (en mér skilst að þau séu þau einu sem eru þýsk)) sem ég hef verið að kynnast svona aðeins. Einn þeirra talar íslensku og það truflar mig ekkert smá! Maður talar ekki íslensku á Hvalasafninu! Ég er búin að vera að skipta á milli íslensku og ensku alveg villt og galið þegar ég er að tala við hann. Og svo tala þjóðverjarnir þýsku við hvort annað og það leið ekki að löngu áður en ég var aðeins farin að hugsa á þessu líka yndislega máli. Ekki gott.

Hvalaskoðun í morgun, jey Fór með Bibba, Hrólf og fjórum túrhestum og við skemmtum okkur vel saman. Þessi ferð var ekkert smá vel heppnuð, við vorum varla komin úr höfninni þegar við þurftum að velja á milli þess að elta hrefnu eða hnúfubak. Við tókum hrefnuna (sem gæti hugsanlega verið tvær) og snérum okkur í hringi af ánægju. Já eða svona. Og svo skoðuðum við hnúfubakinn í einhvern tíma. Stefndum svo vestur og fundum tvær hrefnur í viðbót. Og svo fundum við nokkrar hnísur í bakaleiðinni (eða túristarnir segja það (og Hrólfur) en ekki sá ég neitt…)! Þannig að já, vel heppnuð ferð, og mikið rosalega var gott að komast aftur á sjóinn, þó svo að ég hafi verið næstum frosin á leiðinni heim

Æji það var svo miklu meira sem ég ætlaði að segja held ég… umm… Ég verð að vinna eins og brjálæðingur um mánaðamótin, þar sem Guðrún er að fara til Tyrklands í tvær vikur, ég fæ alveg tvo daga frí í þessar tvær vikur (ég þarf ekkert að vinna svona mikið en maður tekur bara þá vinnu sem maður fær, right?) Og ég fæ 16. júní frían Það er bara frábært.

Já, ég er alveg hellings jákvæðari þessa dagana en ég hef verið undafarið, sem er bara gott. Ég er fallin í léttasta áfanganum (út af því að ég skilaði ekki verkefni, hah!) og fékk 5,5 í næst léttasta áfanganum (út af því að ég skilaði ekki einu verkefninu ) og ég er bara sátt. Ég er ekki búin að fá út úr hinum áföngunum, sem er asnalegt, þar sem ég fór í próf í AÐF 28. apríl og ég veit um nokkra sem eru komnir með einkunn úr þeim áfanga. Ugh! Annars veit ég að ég náði áfanganum alveg…

En já, best að fara að gera eitthvað að viti.

Everlong

Já sko, annað….

Komment:

Inga: furðuleg stuð eru góð… og ekki er ég hissa á að þú ummm… relate to things I write about…

Edda:

Kå: ég er þokkalega hætt við lýðháskóla, ég væri alveg til í að fara til Dk as always en ég hugsa að það sé ekki raunhæft nema þá bara í smá heimsókn. Ég er svona 99% búin að ákveða að fara í HÍ and I wouldn’t touch psychology with a 10′ pole! Eða námið þ.e.a.s… ég hef enn alveg áhuga á sálfræði sem slíku en það er ekki séns að ég nenni að mennta mig á því sviði, er algjörlega komin með ógeð á félagsvísindum! Nei, mín leið liggur í ensku, for obvious reasons… Og varðandi birtuna, ég þoli hana ekki á morgnana, ég vil sofa og ég sef ekki vel í birtu. Og það er yfirleitt farið að birta þegar ég loksins er að sofna. But each to their own…

Já… eins og ég sagði við Ingu einhvern tíman í dag, vanalega í prófatíð þá verð ég alltaf svo pirruð við sjálfa mig yfir því að vera ekki búin að læra betur yfir önnina og ég hef yfirleitt verið bara svona þokkaleg í að læra fyrir próf og ef ég læri ekki fæ ég oftast sektarkennd (shitfokkshitfokk dæmi… ) en núna? Nei… mér gæti ekki verið meira sama. Einu einstaklings verkefnin yfir önnina (nei ókei, það var eitt þarna alveg í blá byrjun og það gekk viðbjóðslega vel) eru einu verkefnin sem ég get ekki klárað. Og mér er alveg sama. Ég á eftir að frumlesa 150 bls fyrir prófið á morgun og helst rifja upp 500 bls í viðbót… og mér er svo þokkalega sama. Ég veit að ég næ ekki einum áfanganum ef ég skila ekki verkefninu sem átti að skila í gær, og mér er sama (ég er samt að reyna að vinna í því, ég bara kemst ekki lengra en á glæru 2 (er að gera glærusýningu úr einhverri grein, glærurnar eiga að vera 20)). Ég veit ekki hvernig það er með hitt verkefnið sem ég á eftir, en það er að stefna í tvær vikur síðan ég átti að skila því þannig að ég hlýt að vera að nálgast í núllið, en ég hugsanlega næ áfanganum…

Vanalega ef að mér gengur illa í skólanum þá vil ég ekki hafa hátt um það svona opinberlega (as in einhverstaðar þar sem m&p komast að því) en mér er sama. Ég veit að ég mun skulda shit fokk mikinn pening ef ég fell í einhverjum áföngum (tala nú ekki um sál áfangann þar sem hann er 12 ECTS einingar) en mér er svo sama, þetta er peningur sem ég mun hvort eð er þurfa að borga einhvern tíman seinna, afhverju ekki að borga það bara í sumar. My motivation is going further south every day…

Ugh… annars bara nýt ég þess að vera ein í íbúðinni hér á Ak áður en ég pakka saman og segi skilið við stóra rúmið um helgina. Svo er bara viku frí áður en ég byrja á Hvalasafninu og kynnist fleiri útlendingum. Haha, fyrsta daginn er ég að vinna með Christian S og daginn eftir er ég að vinna með Christian F, áhugavert non?

Já og ég er hætt við að skreppa suður, ég nenni ekki að fara ein og nenni ekki að redda mér gistingu og bara vesen…

Jájá, back to life in denial… bara tveir dagar eftir (og ég vil engin “you can do it” komment, because I won’t…) (Seriously, ég er hætt að geta tjáð mig á hinu ylhýra (ljóta ljóta orð))

Pony

Já, loksins kemur andinn yfir mig, það er held ég komin góður mánuður síðan ég bloggaði síðast.

Barna-draumarnir eru hættir, enda barnið komið og ég hef litlar áhyggjur af honum núna. Enda er hann stór og hraustur drengurinn. Og endalaust krúttlegur auðvitað.

Fyrsta prófið var í dag, það gekk bara svona þokkalega, mér fannst það amk ganga svipað ef ekki betur en síðasta prófið í AÐF og ég er þokkalega viss um að ég nái þessum áfanga (sjö-níu-þrettán). Ég er samt búin að vera svo kærulaus varðandi þetta nám, hef mætt í voða fáa tíma, geymi öll verkefni og allan lestur fram á síðustu stundu og mér er svo nokk sama að það eru próf, ég segji við sjálfa mig að ég þurfi að vera heima og læra og svo læri ég ekki neitt. Les bara endalausar smásögur. Ég samt vona að ég nái þessu svo að námslánin fari ekki til fjandans (ég hef litlar áhyggjur af næsta prófi og síðasta prófinu og ég hef alveg heila viku til að læra fyrir sálfræðina…).

*Andvarp* Ég verð svo fegin þegar þetta helvíti verður búið. Get slappað af og verið löt í friði í viku áður en ég byrja að vinna. Pælt aðeins í framtíðinni og svoleiðis, er að pæla að skreppa suður og tala við námsráðgjafa í HÍ og svona. Ég samt sakna pínu dimmunnar, það er of bjart of lengi og of snemma þessa dagana. Ég vil bara kúra upp í rúmi í dimmunni og bara vera ég. Oh hvað ég á eftir að sakna stóra rúmsins míns!!! Ég elska að hafa svona mikið pláss!! Einhvern daginn mun ég fá mér svona stórt rúm aftur. Og ég á eftir að sakna útsýnisins úr herberginu mínu, það er brjálæðislega flott finnst mér.

*Andvarp* En lífið heldur áfram, hvort sem ég vil það eða ekki… (Ég er ekki búin að ákveða hvort að ég vilji það eða ekki samt… )

Supermassive Black Hole

Long time, no blog…

Já já, ég er í einhverju skrítnu skapi í dag. Ég er rosalega hress eitthvað, þrátt fyrir aðeins tveggja tíma svefn í nótt (fullur af draumum, urr…)! Ég nefnilega var með ömurlega magakrampa í nótt, ekki gaman. En, um helgina ætlar Ragna að vera rosa rosa dugleg:

Hún ætlar að…

• Reikna alveg heilan helling fyrir aðferðafræði próf
• Skrifa ca. 200-300 orð fyrir aðferðafræði rannsóknarskýrslu
• Skoða töflur fyrir sömu skýrslu og hugsanlega reyna að segja einhver falleg orð um þær
• Fara í ræktina í dag, á morgun og á sunnudaginn (klukkutíma í dag, hálftíma á morgun og hinn)
• Heimsækja óléttu systur mína
• Lesa eina sögu eða svo
• Kannski jafnvel lesa í sálfræði
• Vera kát og hress og bjartsýn

Já, svona ætla ég að vera dugleg. Það er samt lítil rödd in the back of my mind sem segir mér að ég eigi ekki eftir að vera svona dugleg, en hey, ég kláraði að lesa 6 kafla í AÐF og einn í ALM í þessari viku þó svo að ég vissi að ég gæti mögulega frestað því þangað til að helgin kæmi! Þess vegna hef ég alveg ágæta tilfinningu gagnvart þessu plani.

Ég verð samt að segja, ég er búin að lesa alla kaflana fyrir næsta hlutapróf í AÐF og fara í gegnum mest allt í SPSS (forritið sem við eigum að nota og þekkja) og mér finnst ég skilja þetta allt, þetta er rosa mikið straight forward, en mér finnst eins og allir í kringum mig séu að stressa sig svo mikið yfir þessu að ég er að pæla hvort að eitthvað sé að fara fram hjá mér. Ég verð reyndar líka að segja að þessa fáu tíma sem ég hef mætt í þá hef ég oftast setið og hlustað á kennarann og hugsað “shit” en þegar ég les kaflann þá finnst mér þetta ekkert mál. Mér líka finnst kennarinn tala rosa mikið eins og hún sé að tala við eintómar ljóskur. Ég á erfitt með að hlusta á kennara sem tala bara við heimska  fólkið (eða þúst, fólki sem skilur ekki einföldustu hluti) því að þegar þeir byrja að útskýra þá finnst mér þetta flækjast. Þá fíla ég mig heimska. Og það er ekki gaman. Reyndar gerir bókin þetta líka (og þegar ég hugsa út í það þá finnst mér pínu kaldhæðnislegt að kennarinn sagði í byrjun að bókin “talar niður til okkar” – það væri hennar helsti galli…) en það er auðveldara að lesa aftur og aftur og aftur útskýringarnar í bókinni en að þurfa að ákveða hvaða útskýringu maður vill hlusta á hjá kennaranum… Eða æji, ég er eiginlega bara frekar fegin að ég er ekki búin að mæta neitt rosa mikið (en það kemur svosum í ljós eftir mánudaginn hvort að það hafi borgað sig )

Oh ég sver það, ég held að ég verði að fara að taka mig á í blogginu, ég er bara með enga síu þegar kemur að því að skrifa á bloggið, ég læt bara allt flakka. Eða svona næstum allt. Þetta minnir mig pínu á eina bekkjarsystur mína úr MA

Jæja, ætli þetta sé ekki ágætt í bili

Never Think

Ég er búin að ákveða mig, já eða ég er búin að ákveða mig í dag, ég hef á tilfinningunni að þetta eigi eitthvað eftir að breytast því að allt breytist á endanum finnst mér.

Þegar ég er búin í skólanum ætla ég að vinna eins og mó fó og skemmta mér jafn mikið. Það stendur til að árgangurinn hittist og liggji úti rétt fyrir 16. júní, svo er náttúrulega júbíleringin þar sem maður fær að taka hvíta kollinn af (og verður ekki lengur nýstúdent ). Svo á ég náttúrulega 5 ára útskriftarafmæli úr Hafralækjarskóla og við ætlum að hittast og skemmta okkur. Ég nenni líklegast ekki á Hróaskeldu (kannski næst samt) en það er spurning hvort að maður skelli sér til Eyja, maður er búin að ætla sér þangað síðastliðin fjögur ár eða svo. Svo verður vonandi eitt ættarmót eða tvö.

Næsta haust ætla ég bara að spila eftir hendinni, ætla bara að vinna eins lengi og þær vilja hafa mig á safninu, svo held ég að ég bara geri eitthvað skemmtilegt. Heimsóknir til Noregs, Danmerkur og Bretlands er alveg inn í myndinni, veit um nokkrar systur sem hugsanlega vilja lána manni sófa eða dýnu. Kannski maður bara fari á couchsurfing og fari bara þangað sem hugurinn girnist Ég meina, ég hafði það af í einn og hálfan mánuð í Bretlandi þegar pundið var sem hæst á bara sumarlaununum mínum, þar með talið gisting (sem er kostnaður sem gæti minnkað ef ég fæ sófapláss) þannig að ég get eflaust gert eitthvað skemmtilegt fram að jólum.

Eftir jól… hugsanlega lýðháskóli, eflaust í Danmörku. Kannski verð ég heppin og vinn í lottói og ferðast meira, eða heppin á einhvern annann hátt. Hver veit, ég ætla ekki að plana svona langt fram í tímann. Segjum bara að lýðháskóli sé plan B.

Þangað til ætla ég að byrja aftur á umsóknarferlinu sem ég fór í gegnum í fyrra sumar, ég ætla að redda mér eitt stykki IELTS eða TOEFL prófi og sækja um í ensku (bókmenntir og creative writing). Yes sir, það er planið eins og er.

En að öðrum fréttum, ég var að uppgötva það að ég er búin með 9 vikur í skólanum og eftir standa 6 vikur (7 vikur með páskafríi) þangað til prófin byrja. Oh hvað það er gott að vita að ég er svona nánast komin yfir hæðina, nú er þetta bara niður í móti. Reyndar er þessi eina og hálfa vika bara brjáluð, byrjaði á sálfræðiprófi á fimmtudaginn (fokk), þurfti svo að skila verkefni í gær (við byrjuðum á því á sunnudaginn, það var frekar misheppnað), próf á morgun (based on common knowledge en maður þarf samt að kunna hugtökin á þessi common knowledge…), klára tippaviðtal fyrir föstudaginn og gera fyrirlestur og svo flytja fyrirlesturinn á mánudaginn. Svo er viku frí fyrir næsta aðferðafræðipróf. Svo fer bara að styttast í að Valdís eigi að eiga og Edda kemur heim með sína fjölskyldu og svo (fáránlega stutt) páskafrí og þá er geggjað stutt í lokapróf og þessum hræðilega vetri (með nokkrum undantekningum) verður lokið.

Midnight Sun

Ég hata að klára bækur. Ég þoli það ekki. Þetta er helvítis vítahringur, ef ég finn bók/bækur sem mig langar til að lesa og ég kemst alminnilega inn í söguþráðinn then there is no turning back, ég fresta öllu svo að ég geti lesið. Ég veit að ég mun ekki koma neinu í verk fyrr en bókin er búin þannig að ég reyni að drífa mig í gegnum hana en þegar bókin er búin þá fer ég og leita af framhaldinu. Þetta gerist líka við þáttaraðir. Ég bara get ekki hætt. Svo þegar ég er búin með söguna og aukaefnið og allt þá er ég bara svo tóm.

Ég fann Twilight hljóðbókina á youtube fyrir tæpum tveim vikum síðan og ég downloadaði því til að hlusta á í ræktinni. Svo fór ég að hlusta á bókina bara heima út af því að mér leiddist. Svo fór ég að vaka yfir bókinni. Svo kláraði ég hana og ég byrjaði á næstu, New Moon. Ég kláraði hana og byrjaði á Eclipse. Þetta gerði ég þegar ég vissi að það væri gáfulegra að læra fyrir sálfræðipróf. Ég skrópaði í skólanum til að læra fyrir sálfræðipróf eða til að sofa (vegna þess að ég vakti alla nóttina til að hlusta á bókina) og samt náði ég ekki að lesa meira en þrjá kafla af fjórum fyrir prófið vegna þess að það eina sem ég gerði var að hlusta á Eclipse og svo síðustu bókina, Breaking Dawn. Ég kláraði síðustu bókina svo á föstudaginn og jafnvel þó svo að þriðja bókin og stór hluti fjórðu bókarinnar voru bara fáránlegir og klisjukenndir þá samt var ég ekki komin með nóg. Ég downloadaði fyrstu 12 köflunum af ókláraðri bók sem lak á netið í sumar, sem segir frá fyrstu bókinni bara frá öðru sjónarhorni. Ég vil svo mikið að höfundurinn klári bókina því að ég er ekki búin að fá nóg af Edward. Og ég er ekki búin að fá nóg af Alice og öllum hinum karakterunum í bókinni.

Oft þegar ég les bækur þá langar mig rosa oft til að taka upp penna og skrifa athugasemdir, hvað mætti fara betur, hvað þarf að útskýra betur, hverju má sleppa. Mig langar pínu að læra ensku (bókmenntir og creative writing) og fara út í bóka editing. Ég pældi líka í þessu fyrir ári síðan (ég þoli ekki hvernig pælingarnar fara í hringi!) En ég vil samt bara enskar bækur. Ég fíla íslenskar bókmenntir ekkert rosalega, veit ekki hvað það er en mér finnst þær oft vera eitthvað svo try hard. Ég byrjaði á einhverri bók um daginn og uppskriftin fyrir Da Vinci Code skein svo berlega í gegn að ég lagði hana frá mér eftir aðeins fjóra kafla. Ég hef byrjað á nokkrum bókum Arnalds Indriðasonar og ég var ekkert rosa hrifin. Síðasta íslenska bókin sem ég man eftir að hafa lesið og líkað vel við var Saga af stúlku eftir… Mikael Torfason?? Já jú, það er hann.

Ég hata næstu daga út af lífinu. Núna mun það koma algjörlega niðrá mér þetta hugarástand sem ég hef verið í síðustu daga og vikur. Á morgun þarf ég að rumpa af einu EIR verkefni sem hefur eiginlega verið ein stór mistök frá upphafi, það verður kraftaverk ef maður nær að klóra út einhverja sæmandi einkunn. Svo á miðvikudaginn er próf í áfanga sem hefur farið inn um annað og út um hitt (mér finnst þetta oft vera rosa miklar endurtekningar og common knowledge, en maður þarf víst að kunna einhver heiti á hugtökum og drasl) og ég á svo erfitt með að vera bara ekki alveg sama um það. En ég verð að ná 4,8 í þessu prófi til að ná áfanganum. Svo þarf ég helst að vera dugleg að mæta í skólann.

Oh, ég vissi alltaf að það væri ekki rétt að sætta sig við að fara í skóla. Ef ég gæti bara gert ekkert annað en hangið heima, sofið og lesið þá væri ég ánægð.

Breaking Dawn

Sálfræðin er án efa áhugaverðasta fagið sem ég er í. Ekki að það sé eitthvað auðvelt og ég á mjög erfitt með að fá mig til að lesa heima en samt, það er svo margt sem útskýrir svo margt. Og þó svo að mér finnist mjög áhugavert og stundum gaman að fá hluti staðfesta og læra meira um afhverju þetta og hitt er. Oft ef verið er að nota börn sem dæmi þá á ég mjög auðvelt með að tengja við Magna og Hrafnkel (og oft verð ég kvíðin út af því að maður þarf að vera svo anskoti nákvæmur til að fokka ekki all verulega upp í börnum, eða amk miðað við sumar lýsingarnar í bókinni þá er mesta furða að nokkur komist heill í gegnum barndóminn og unglingsárin). En stundum er þetta frekar óþægilegt að lesa þetta og maður fær hugmyndir sem gætu útskýrt afhverju ég sé svona gölluð. Ekki það að mér finnist ég vera eitthvað alvarlega gölluð en það er eitt og annað sem að ég veit að er ekki alveg eins og það ætti að vera, svona in a perfect world dæmi.

Í gær þegar ég var að læra fyrir prófið sem var í morgun byrjaði ég aðeins á 11. kafla en hætti þegar ég fattaði að sá kafli var ekki til prófs. Við byrjum á honum eftir helgi. Ég held samt að sá kafli geti útskýrt margt fyrir mér. Það stóð m.a. í byrjuninni að kaflinn ætlaði að svara spurningum eins og hvers vegna fólk fer fram úr rúminu á morgnanna, af hverju það mætir á fundi og skóla og svoleiðis (kaflinn heitir Motivation). Bara við að lesa fyrstu blaðsíðuna í kaflanum fattaði ég að það er það sem mig skortir, motivation. Ég finn mig ekki knúna til að fara fram úr rúminu á morgnana. Ég finn mig ekki knúna til að mæta í skólann og þess vegna skrópa ég oft. Of oft. Og núna er ég nokkuð viss um að þetta er ekki bara leti, þetta er skortur á motivation (íslenska orðið er algjörlega dottið úr mér).

Ég er búin að hugsa aðeins meira um næsta vetur. Stundum hugsa ég að það sé líklegast bara best að fara bara suður í HÍ, mig langar alveg til að læra þetta. En ég held samt að það væri hollara fyrir mig að gera eitthvað annað. Það er mjög erfitt samt að ákveða þetta með lýðháskólana. Mér datt reyndar í hug að maður gæti reynt bara að redda sér vinnu í haust í Noregi, slugsað eitthvað og jafnvel flakkað á milli systra næsta vetur og farið svo í lýðháskóla í DK fyrir vorönnina. Ég er nefnilega farin að hallast aðeins í þá áttina að ég nenni ekki að vera í einhverjum kristnum skóla þar sem áfengi er algjörlega bannað, mér finnst ég vera orðin nógu fullorðin til að eiga rétt á því að hafa þann kost að fá mér aðeins í tánna.

Og svo aðeins að lokum, ef einhverjum hefur dottið í hug að lesa Twilight seríuna, endilega lesa fyrstu bókina (Twilight), mér finnst hún góð, og það má alveg lesa næstu bókina (New Moon) en endilega sleppið því að lesa hinar tvær (Eclipse og Breaking Dawn). Nema þið hafið sérstaklega gaman af sápum. Þær eru allar alveg ágætlega væmnar en síðustu tvær eru algjörlega ælu væmnar. Ekki það að stundum getur það orðið þokkalega fyndið…