Þúsund sinnum segðu já

Ég var að fara yfir titlana hjá mér og setja inn flytjendur á Titla síðuna, ég komst að því að ég hef verið frekar upptekin við Muse upp á síðkastið, eða amk þegar ég blogga.

Ein vika þangað til skólinn byrjar. Eftir fjóra daga verð ég á leiðini suður. Þrír vinnudagar eftir. Ein hvalaskoðunarferð eftir (vonandi).

Fyrir helgina fékk ég gríðarlegt kvíðakast þegar ég ætlaði að fara að sofa, það var mjög óþægilegt. Mér finnst líka eins og hausinn á mér sé alveg yfirfullur af hlutum sem ég þarf að gera, þarf að klára, muna eftir. Eins og venjulega þegar mér líður svoleiðis þá gríp ég í eina stílabók eða eitthvað blað og byrja að skrifa niður, flokka atriðin (fyrir vinnu, skóla, flutning, pappírsvinna), ákveð hvenær ég hef tíma til að gera hlutina, skrifa niður símanúmer. Þetta er eina leiðin fyrir mig til að komast yfir þessa yfirþyrmandi tilfinningu að ég sé að verða of sein að gera þetta og hitt, eða ég er svo viss um að ég gleymi að gera eitthvað (sem gerist voða oft). Sko, ég kann alveg að vera skipulögð þegar ég þarf á því að halda.

Ég er búin að skrifa niður það sem ég vil tala um við Erlu í óformlega staffaviðtalinu á fimmtudaginn, ég er búin að hringja í bankann og biðja um nýtt debitkort (ég gleymdi mínu á Ak á laugardaginn og svo rennur það út í september hvort eð er), þarf bara að sækja það á föstudaginn. Ég er líka búin að skrifa niður hvað ég tek með mér á föstudaginn og hvað m&p eiga að taka með sér þegar þau koma suður. Ég hef það samt á tilfinningunni að jafnvel þó ég sé búin að útskýra oft og mörgum sinnum að ég ætli ekki að taka mikið með mér, að þau haldi samt að ég ætli að taka meirihlutann með mér. Þau kannski átta sig á því á föstudaginn þegar megnið af dótinu mínu verður ennþá heima…

Mamma líka áttaði sig loksins á því um helgina hvernig vaktaplanið mitt virkar, en svo auðvitað þurfti ég að rústa því með því að tilkynna að ég er að vinna fjóra daga í röð (í staðin fyrir þessa venjulegu tvo í byrjun vikunar). Pabbi er ekki enn búinn að ná þessu. Reyndar verð ég að nefna að þau skildu ekkert í vaktaplaninu fyrsta árið mitt (vinna þrjá daga, frí þrjá daga), og í fyrra þegar ég hengdi dagatalið mitt upp á ísskápinn, þá samt voru þau ekki að ná því hvenær ég væri í fríi og hvenær ég væri að vinna. Þau voru samt algjörlega búin að ná þrír dagar/þrír dagar núna í sumar, too bad að það var búið að breyta vaktaplaninu…

Ég er pínu stressuð, en mér líður betur þegar ég hlusta á Þúsund sinnum segðu já, með Togga og Ourlives, og I’m Yours, með Jason Mraz.

P.S. – Hver er búin að vera viðbjóðslega dugleg að blogga í þessum mánuði? Fimm blogg eru miklar framfarir fyrir sumarið

I’m Yours

Ugh, það er komið haust. Af hverju segi ég það? Jú, af því að það er dimmt úti, m&p eru bæði farin að vinna, fullt af kærkomnu fólki þykist eiga heima í útlöndum og er annað hvort farið eða á leiðinni út, það er alveg viðbjóðslegt veður með norðlægum vindi. Í fimmta sinn tek ég mig til og fer í gegnum allt draslið mitt, hendi drasli og hugsa “þarf ég þetta í vetur, langar mig að geyma þetta?” Það er eiginlega frekar skrítið að hugsa til þess að ég fór ekki í gegnum þetta ferli í fyrra (ja, jú ég fór til Akureyrar seint og um síðir, en ég svona nokkurn vegin tók með mér svipað drasl og ég tók með mér út, þannig að það tók ekki langan tíma). Ég man ekki hvernig mér leið þegar ég fór í gegnum þetta fyrst, líklegast var ég frekar spennt, nýr skóli og allt svoleiðis. Í öðrum bekk var ég frekar kvíðin, þar sem ég var að byrja í nýjum bekk með ókunnugu fólki. Svo eftir það var ég yfirleitt full tilhlökkunar að komast til Akureyrar.

Eftir viku verð ég komin suður. Í vor hlakkaði ég til. Í sumar var ég svona beggja blands. Núna er ég eiginlega bara ekkert að fíla þessa hugsun. Ég er með ónot í maganum. Ekki það að ég vilji eitthvað frekar vera heima, núna þegar það er farið að dimma þá fæ ég svo oft á tilfinninguna að ég sé orðin 16 ára. Og eins mikið og mér finnst ég vera gömul og vera að eldast með hverjum deginum, þá eiginlega langar mig ekki að vera 16 ára aftur. Ég er heldur ekki farin að fá efasemdir yfir því að fara í skóla, þær eru að mestu leiti farnar. Ég á svona eiginlega von á því að ég mun standa mig vel í þessu námi. Ég er líka heldur ekki kvíðin yfir því að fara að búa með bláókunnugri manneskju. Ég barasta veit ekki af hverju mér líður svona. Hugsanlega út af því að allir eru að fara. Allie og David eru farin, Lindsay fer á morgun, Christian F. fer á mánudag eða þriðjudag, Olivia kemur með mér suður og fer út á laugardaginn eftir viku (held ég), og svo er ég sjálf að fara og mun skilja Christian S., Guðrúnu og Chiöru eftir.

Ég er kannski ekki að átta mig á því að ég mun hitta aftur allt hitt fólkið þegar ég kem suður… Og ég þyrfti kannski að hætta að hlusta á niðurdrepandi tónlist…

United States of Eurasia

Maður er alltaf svo fastur í því sem koma skal, maður er svo fókuseraður á næsta atburð að maður hefur ekki tíma eða áhuga á að staldra aðeins við og njóta tímans. Eða það finnst mér amk. Ég hef alveg tekið eftir því í sumar að ég er endalaust að hugsa með tilhlökkun hvað sé langt þangað til að safnið lokar í lok dagsins, hvað er langt þangað til að ég fer í frí (sem er alltaf endalaust stutt, þar sem ég vinn alltaf bara tvo eða þrjá daga í einu), svo þegar ég er komin í frí þá hugsa ég með hálfgerðum leiða hvað er stutt þangað til að ég þarf að fara að vinna aftur. Eftir þrjá mánuði á safninu þá er ég eiginlega komin með smá leið á svona hugsun. Málið er nefnilega að ég vil ekki hugsa um hvað það er óþarflega stutt eftir. Nú þegar eru tveir sjálfboðaliðar farnir, svo fer annar á sunnudagskvöldið, þriðji fer 22. ágúst, fjórði fer 25. ágúst og svo loks fer fimmti sjálfboðaliðinn (0g ég) 28. ágúst.

Það eru vissir hlutir sem maður getur ekki beðið eftir að ljúka, eða maður getur ekki beðið eftir að eitthvað annað byrji, og svo enn aðrir hlutir sem maður vill bara ekki að endi. Ég er svo beggja blands þessa dagana, ég hlakka pínu til að hætta að vinna, ég er komin með pínu leið á túristum, en svo vil ég ekki að sumrið endi, því ég vil ekki segja bless við allt fólkið á safninu. Þetta lið hefur verið besta liðið til þessa, að mínu mati. Ég svo sannarlega vona að ég fái einhvern tímann tækifæri til að hitta þau aftur. En svo er ég pínu… ja, hrædd er kannski pínu sterkt orð, en svona apprehensive, yfir því að byrja aftur í skóla. (Sko, það er góð ástæða fyrir því að ég er að fara í ensku, ég einfaldlega á erfitt með að tjá mig á íslensku!) Ég veit að ég á svo auðvelt með það að slá þessu upp í kæruleysi og leggja ekkert á mig. Ég er alveg spennt fyrir þessu námi og það sem mig langar að gera í framtíðinni tengist þessu námi alveg fullkomlega, en ég er ekki alveg besti námsmaðurinn, svona þegar það kemur að aga og einbeitingu. Ég held að grunnskólanámið hafi komið mér aðeins of auðveldlega og núna á ég bara erfitt með að leggja á mig. En á móti kemur þá hefur enska alltaf verið það sem ég hef helst viljað leggja á mig fyrir.

Svo kemur líka það, að ég þoli ekki að byrja á hlutum. Ég nefnilega ætla mér alltaf að vera svo skipulögð, plana allt í bak og fyrir, svo fer eitthvað ekki alveg eins og ég planaði þannig að ég ákveð að bíða aðeins og sjá hvernig fer áður en ég plana meira og svo allt í einu er tíminn búinn og planið mitt er bara algjörlega useless. Svo líka langar mig alltaf að koma upp rútínu, en ég er einhvernvegin ekki rútínu manneskja (mér finnst ég alltaf þurfa að gera ráð fyrir sveigjanleika og hentugleika annarra). Maður hefði nú haldið að ég væri búin að læra eitthvað eftir 4 og hálft ár í “alvarlegu” námi.

Þetta eru hlutir sem ég velti fyrir mér, hvernig ég mun snúa mér í framtíðinni. Svo líka er vesen eins og að þinglýsa húsaleigusamningnum, sækja um húsaleigubætur, sækja um námslán, pæla í því hvert ég á að fara til að fá húslyklana mína, og hvort stúdentagarðar þurfi að vita hvenær ég ætla að flytja inn. Eða hvort að það sé bara nóg fyrir þau að vita að ég er búin að skrifa undir samninginn og borga leiguna. Allt þetta drasl er aðal ástæðan fyrir því að ég verð mjög fegin þegar ágúst klárast og september byrjar.

Stundum finnst mér ég hugsa í hringi…

It’s Just One Of These Days…

… þegar fólk vill bara borga með 5000kr seðlum. Ég þoli ekki svoleiðis daga, því þá endar það á því að við einfaldlega getum ekki borgað til baka þar sem allir þúsundkallarnir eru búnir.

Stundum verð ég einstaklega pirruð á túristum.

Soldier’s Poem

Loksins er komið þokkalegt veður hérna. Því miður er ég að vinna. Jey.

Það komu þrír túristar inn á safnið, eitthvað fannst mér ég kannast við lyktina (já, flestir túristar bera með sér lykt, stundum er þetta fínasta lykt, stundum er hún virkilega ógeðsleg), þetta var ekkert vond lykt þannig séð, en ekkert frábær heldur. Svo fattaði ég að lyktin minnti mig á Ragnar afa. Þegar ég svo spurði hvaðan þau voru þá fór ég næstum því að hlægja þegar þau sögðust vera frá Rússlandi.

Það kemur ekki beint á óvart að afi lyktaði eins og Rússland

Take On Me

Ég fór að pæla í því um daginn af hverju ég blogga ekki eins mikið þessa dagana. Er það út af því að ég hef ekkert merkilegt að segja eða er þetta hrein leti. Ég hef svosum alveg gommu að segja en mér einhvern vegin finnst eins og líf mitt sé skipt í nokkra þætti. Það er fjölskyldan, sem svosum aðrir fjölskyldumeðlimir hefðu kannski áhuga á að lesa um og hugsanlega nokkrir vinir (hvað svo sem margir af þeim lesi bloggið), svo er vinnan, sem mér finnst æði og skemmtileg og margir litlir hlutir gerast yfir daginn sem mér finnst fyndið en mér finnst það einhvern vegin ekki nógu merkilegt til að deila með hinum. Það nefnilega snertir fólk sem enginn af vinum mínum né fjölskyldu þekkir og það er eitthvað svo leiðinlegt að útskýra fyrir fólki muninn á þessum og þessum (ég veit t.d. ekki hvað oft ég hef þurft að útskýra fyrir stelpunum á safninu að ég eigi þrjár systur sem allar eiga einn son, það er ótrúlegt hvernig það getur ruglast og það hefur meira að segja gengið svo langt að Elke spurði hvort að Elva væri ólétt…). Og já, ég segi þeim frá fólkinu í lífi mínu vegna þess að þau spyrja út í svona hluti. Og þegar þau spyrja hvað ég geri í fríunum mínum þá hef ég lítið annað að segja en að ég eyddi þeim með fjölskyldunni minni. Vá ég er farin pínu út af efninu. En já, svo eru vinirnir, sem ég tala nánast aldrei við, sérstaklega ekki Ingu þessa dagana þar sem við höfum sagt allt sem segja þarf við hvor aðra. Og ég veit að hennar líf er álíka spennandi og mitt þessa dagana, það er það alltaf Þannig að í rauninni þá einhvern vegin hef ég bara ekkert að segja við mögulega lesendur.

Ég var samt líka að pæla í öðru. Þetta blogg fyrirbæri, er þetta ekki mest táningsstelpur að lýsa helstu atburðum ólgandi félagslífs síns? Mér amk finnst eins og ég sé hálf barnaleg þegar ég fer að lýsa dögunum mínum í einhverjum smáatriðum. Þið vitið: fyrst gerði ég þetta, svo var það þetta og ég hitti þennan og hinn. Eldra fólk fer svo í það að lýsa kannski í aðal atriðum hvað það hefur verið að gera en eyðir meiri tíma í að skrifa pistla um uppbyggilega hluti eins og efnahagsástandið eða vissa stjórnmálamenn o.s.frv. Ég held að ég sé einhverstaðar að brúa bilið. Ég er ekki alveg komin á pistla stigið (nema þetta sé með talið) þar sem ég hef oft ekki myndað mér skoðanir né er ég viss um að mínar skoðanir séu vel þegnar, þaðan af síður er ég viss um að minn lesenda hópur sé hrifin af svoleiðis skrifum (ja, nema kannski eldri systur mínar og Álfhildur (sem er örugglega hálfur lesendahópurinn minn)). Já og eins og ég minntist á áðan þá finnst mér pínu barnalegt að fara í smáatriðum yfir það sem á daga mína hefur drifið. Þess vegna blogga ég ekki oft þessa dagana.

Annars, á öðrum nótum, tveir frændur komnir heim og Magni er ekkert smá upptekinn þessa dagana að fara í heimsóknir og fá heimsóknir og Keli er alveg in awe af þeim (ég gerði mitt besta til að halda þessu á móðurmálinu, en það er virkilega erfitt stundum!). Svo er ættamót um helgina sem ég hlakka alveg semi til að fara á.

Svo verð ég líka að segja, þegar ég var lítil þá þoldi ég ekki að fá hrós fyrir t.d. fiðluleikinn minn, út af því að ég vissi aldrei hvernig ég átti að taka því. Núna samt þá finnst mér alltaf svo gaman þegar Danirnir hrósa mér fyrir dönskuna mína, eða bara fyrir það að tala dönsku yfir leitt (því það eru svo margir sem nenna því ekki), og svo eru sjálfboðaliðarnir alltaf að segja hvað enskan mín sé góð og ég var m.a.s. spurð í dag af hverju ég ætlaði að fara í ensku í haust, ég svo greinilega þarf ekki á því að halda. Mér hlýnar svo um hjartarætur við þessi orð, it just brightens my day

Supermassive Black Hole

Ég held að ég sé að drepa bloggið mitt hægt og rólega. Það er endalaust langt síðan ég bloggaði síðast og ég er heppin ef að 20 manns heimsækja bloggið yfir daginn.

Ég endur-uppgötvaði Muse um daginn og ég hef ekki getað hætt að hlusta á strákana síðan. Allan daginn út og inn. Já ókei, nema þegar ég er í vinnunni, svona helst.

Það stefnir allt í frábært sumar. Nánast allir sjálfboðaliðarnir eru komnir (bara ein stelpa sem á eftir að koma) og þetta er bara alveg fínasta fólk. Eiginlega bara frábært fólk. Bandaríkjamennirnir eru svo skemmtilega kaldhæðnir og Þjóðverjarnir gera sitt besta til að halda í við þá, það er stundum alveg hreinasta snilld að hlusta á samtölin sem eiga sér stað! Ein stelpan er alveg æði, hún bara stoppar ekki! Alltaf af og til segir hún eitthvað svo random að maður situr bara þarna og hugsar WTF! Haha já, þetta verður held ég alveg ágætt sumar vinnulega séð

Svo er ég svo heppin að ég fæ að hafa alla litlu frændur mína á klakanum í sumar, Magni kemur til Íslands 21. júní (??) og kemur vonandi í Teginn fljótlega eftir það, og svo er Edda að koma með Hrafnkel einhvern tímann eftir það (man engar dagsetningar núna…) sem er náttúrulega bara frábært. Svo er Hartmann litli alltaf að stækka og stækka (og btw þá kom einn Hartmann inn á safnið um daginn, örugglega 6-7 ára gamall… mér fannst það merkilegt ) og við erum búin að ná vel saman á skiptiborðinu

Eftir viku er svo júbilering! Shit fokk hvað ég hlakka til! Bekkjapartý á laugardaginn, árgangs-útilega á sunnudeginum, annað bekkjarpartý/gathering á mánudeginum og svo aðal veislan á þriðjudeginum! Ég er svo í fríi 17. og 18. júní þannig að ég hef nægan tíma til að vera þunn Gosh og svo fær maður að hitta fleira fólk heldur en bara Inguna (ekki það að það sé slæmt að hitta Inguna, við bara höfum sagt allt sem við höfum að segja við hvor aðra þessa dagana ).

Ég bókaði tíma í litun og klippingu á þriðjudaginn. Þetta er heljarinnar afrek þar sem ég skipti um skoðun minnst þrisvar á dag hvort ég vilji klippa hárið eða ekki. Mér finnst gaman að vera með sítt hár (mér hefur aldrei tekist að vera með það lengra en það er núna) en svo fer það svo í taugarnar á mér en ég vil helst ekki hafa hárið í teygju á almanna færi (mér líkar ekki við profilinn minn) og það er bara vesen. En núna ætla ég að klippa það aðeins (alls alls ekki stutt stutt, en styttra) og ég ætla að setja strípur. Nú er samt aðal vandamálið. Ég get ekki ákveðið mig hvort ég vilji lýsa á mér hárið eða dekkja það. I’ve done the darker thing en ég man ekki eftir því að hafa viljandi lýst á mér hárið.

Hvað segið þið? Á ég að lýsa á mér hárið eða dekkja það???

Hysteria

Jæja, eftir viku frí (sem gjörsamlega hvarf af einhverjum ástæðum…) er ég byrjuð að vinna á Hvalasafninu, þriðja árið í röð. Síðustu vikur er ég líka búin að dreyma nánast ekkert nema hvali (fyrir utan ákveðinn frægan einstakling og svo ákveðinn fictional character), þar sem ég hef m.a. horft á gervilega háhyrninga slátra hóp af höfrungum og synt með hrefnunum í draumalandinu. Allt voða áhugavert.

Eftir aðeins klukkutíma á safninu í gær byrjuðu augnlokin að síga, það er alveg ótrúlegt hvað maður verður þreyttur í þessu umhverfi. Ég hef svo smám saman verið að taka eftir breytingum (það eru handblásitæki á klósettunum!!!) og svo eru hérna þrír sjálfboðaliðar (allir frá Þýskalandi (en mér skilst að þau séu þau einu sem eru þýsk)) sem ég hef verið að kynnast svona aðeins. Einn þeirra talar íslensku og það truflar mig ekkert smá! Maður talar ekki íslensku á Hvalasafninu! Ég er búin að vera að skipta á milli íslensku og ensku alveg villt og galið þegar ég er að tala við hann. Og svo tala þjóðverjarnir þýsku við hvort annað og það leið ekki að löngu áður en ég var aðeins farin að hugsa á þessu líka yndislega máli. Ekki gott.

Hvalaskoðun í morgun, jey Fór með Bibba, Hrólf og fjórum túrhestum og við skemmtum okkur vel saman. Þessi ferð var ekkert smá vel heppnuð, við vorum varla komin úr höfninni þegar við þurftum að velja á milli þess að elta hrefnu eða hnúfubak. Við tókum hrefnuna (sem gæti hugsanlega verið tvær) og snérum okkur í hringi af ánægju. Já eða svona. Og svo skoðuðum við hnúfubakinn í einhvern tíma. Stefndum svo vestur og fundum tvær hrefnur í viðbót. Og svo fundum við nokkrar hnísur í bakaleiðinni (eða túristarnir segja það (og Hrólfur) en ekki sá ég neitt…)! Þannig að já, vel heppnuð ferð, og mikið rosalega var gott að komast aftur á sjóinn, þó svo að ég hafi verið næstum frosin á leiðinni heim

Æji það var svo miklu meira sem ég ætlaði að segja held ég… umm… Ég verð að vinna eins og brjálæðingur um mánaðamótin, þar sem Guðrún er að fara til Tyrklands í tvær vikur, ég fæ alveg tvo daga frí í þessar tvær vikur (ég þarf ekkert að vinna svona mikið en maður tekur bara þá vinnu sem maður fær, right?) Og ég fæ 16. júní frían Það er bara frábært.

Já, ég er alveg hellings jákvæðari þessa dagana en ég hef verið undafarið, sem er bara gott. Ég er fallin í léttasta áfanganum (út af því að ég skilaði ekki verkefni, hah!) og fékk 5,5 í næst léttasta áfanganum (út af því að ég skilaði ekki einu verkefninu ) og ég er bara sátt. Ég er ekki búin að fá út úr hinum áföngunum, sem er asnalegt, þar sem ég fór í próf í AÐF 28. apríl og ég veit um nokkra sem eru komnir með einkunn úr þeim áfanga. Ugh! Annars veit ég að ég náði áfanganum alveg…

En já, best að fara að gera eitthvað að viti.

Everlong

Já sko, annað….

Komment:

Inga: furðuleg stuð eru góð… og ekki er ég hissa á að þú ummm… relate to things I write about…

Edda:

Kå: ég er þokkalega hætt við lýðháskóla, ég væri alveg til í að fara til Dk as always en ég hugsa að það sé ekki raunhæft nema þá bara í smá heimsókn. Ég er svona 99% búin að ákveða að fara í HÍ and I wouldn’t touch psychology with a 10′ pole! Eða námið þ.e.a.s… ég hef enn alveg áhuga á sálfræði sem slíku en það er ekki séns að ég nenni að mennta mig á því sviði, er algjörlega komin með ógeð á félagsvísindum! Nei, mín leið liggur í ensku, for obvious reasons… Og varðandi birtuna, ég þoli hana ekki á morgnana, ég vil sofa og ég sef ekki vel í birtu. Og það er yfirleitt farið að birta þegar ég loksins er að sofna. But each to their own…

Já… eins og ég sagði við Ingu einhvern tíman í dag, vanalega í prófatíð þá verð ég alltaf svo pirruð við sjálfa mig yfir því að vera ekki búin að læra betur yfir önnina og ég hef yfirleitt verið bara svona þokkaleg í að læra fyrir próf og ef ég læri ekki fæ ég oftast sektarkennd (shitfokkshitfokk dæmi… ) en núna? Nei… mér gæti ekki verið meira sama. Einu einstaklings verkefnin yfir önnina (nei ókei, það var eitt þarna alveg í blá byrjun og það gekk viðbjóðslega vel) eru einu verkefnin sem ég get ekki klárað. Og mér er alveg sama. Ég á eftir að frumlesa 150 bls fyrir prófið á morgun og helst rifja upp 500 bls í viðbót… og mér er svo þokkalega sama. Ég veit að ég næ ekki einum áfanganum ef ég skila ekki verkefninu sem átti að skila í gær, og mér er sama (ég er samt að reyna að vinna í því, ég bara kemst ekki lengra en á glæru 2 (er að gera glærusýningu úr einhverri grein, glærurnar eiga að vera 20)). Ég veit ekki hvernig það er með hitt verkefnið sem ég á eftir, en það er að stefna í tvær vikur síðan ég átti að skila því þannig að ég hlýt að vera að nálgast í núllið, en ég hugsanlega næ áfanganum…

Vanalega ef að mér gengur illa í skólanum þá vil ég ekki hafa hátt um það svona opinberlega (as in einhverstaðar þar sem m&p komast að því) en mér er sama. Ég veit að ég mun skulda shit fokk mikinn pening ef ég fell í einhverjum áföngum (tala nú ekki um sál áfangann þar sem hann er 12 ECTS einingar) en mér er svo sama, þetta er peningur sem ég mun hvort eð er þurfa að borga einhvern tíman seinna, afhverju ekki að borga það bara í sumar. My motivation is going further south every day…

Ugh… annars bara nýt ég þess að vera ein í íbúðinni hér á Ak áður en ég pakka saman og segi skilið við stóra rúmið um helgina. Svo er bara viku frí áður en ég byrja á Hvalasafninu og kynnist fleiri útlendingum. Haha, fyrsta daginn er ég að vinna með Christian S og daginn eftir er ég að vinna með Christian F, áhugavert non?

Já og ég er hætt við að skreppa suður, ég nenni ekki að fara ein og nenni ekki að redda mér gistingu og bara vesen…

Jájá, back to life in denial… bara tveir dagar eftir (og ég vil engin “you can do it” komment, because I won’t…) (Seriously, ég er hætt að geta tjáð mig á hinu ylhýra (ljóta ljóta orð))

Never Think

Ég er búin að ákveða mig, já eða ég er búin að ákveða mig í dag, ég hef á tilfinningunni að þetta eigi eitthvað eftir að breytast því að allt breytist á endanum finnst mér.

Þegar ég er búin í skólanum ætla ég að vinna eins og mó fó og skemmta mér jafn mikið. Það stendur til að árgangurinn hittist og liggji úti rétt fyrir 16. júní, svo er náttúrulega júbíleringin þar sem maður fær að taka hvíta kollinn af (og verður ekki lengur nýstúdent ). Svo á ég náttúrulega 5 ára útskriftarafmæli úr Hafralækjarskóla og við ætlum að hittast og skemmta okkur. Ég nenni líklegast ekki á Hróaskeldu (kannski næst samt) en það er spurning hvort að maður skelli sér til Eyja, maður er búin að ætla sér þangað síðastliðin fjögur ár eða svo. Svo verður vonandi eitt ættarmót eða tvö.

Næsta haust ætla ég bara að spila eftir hendinni, ætla bara að vinna eins lengi og þær vilja hafa mig á safninu, svo held ég að ég bara geri eitthvað skemmtilegt. Heimsóknir til Noregs, Danmerkur og Bretlands er alveg inn í myndinni, veit um nokkrar systur sem hugsanlega vilja lána manni sófa eða dýnu. Kannski maður bara fari á couchsurfing og fari bara þangað sem hugurinn girnist Ég meina, ég hafði það af í einn og hálfan mánuð í Bretlandi þegar pundið var sem hæst á bara sumarlaununum mínum, þar með talið gisting (sem er kostnaður sem gæti minnkað ef ég fæ sófapláss) þannig að ég get eflaust gert eitthvað skemmtilegt fram að jólum.

Eftir jól… hugsanlega lýðháskóli, eflaust í Danmörku. Kannski verð ég heppin og vinn í lottói og ferðast meira, eða heppin á einhvern annann hátt. Hver veit, ég ætla ekki að plana svona langt fram í tímann. Segjum bara að lýðháskóli sé plan B.

Þangað til ætla ég að byrja aftur á umsóknarferlinu sem ég fór í gegnum í fyrra sumar, ég ætla að redda mér eitt stykki IELTS eða TOEFL prófi og sækja um í ensku (bókmenntir og creative writing). Yes sir, það er planið eins og er.

En að öðrum fréttum, ég var að uppgötva það að ég er búin með 9 vikur í skólanum og eftir standa 6 vikur (7 vikur með páskafríi) þangað til prófin byrja. Oh hvað það er gott að vita að ég er svona nánast komin yfir hæðina, nú er þetta bara niður í móti. Reyndar er þessi eina og hálfa vika bara brjáluð, byrjaði á sálfræðiprófi á fimmtudaginn (fokk), þurfti svo að skila verkefni í gær (við byrjuðum á því á sunnudaginn, það var frekar misheppnað), próf á morgun (based on common knowledge en maður þarf samt að kunna hugtökin á þessi common knowledge…), klára tippaviðtal fyrir föstudaginn og gera fyrirlestur og svo flytja fyrirlesturinn á mánudaginn. Svo er viku frí fyrir næsta aðferðafræðipróf. Svo fer bara að styttast í að Valdís eigi að eiga og Edda kemur heim með sína fjölskyldu og svo (fáránlega stutt) páskafrí og þá er geggjað stutt í lokapróf og þessum hræðilega vetri (með nokkrum undantekningum) verður lokið.